Quantcast
ورود عضویت
شبیه ساز فضایی
game

بازی شبیه ساز فضایی، زیرشاخه‌ای بازی‌های شبیه ساز پرواز است که به گیمر اجازه می‌دهد تا پرواز در فضا را تا حد ممکن به صورت واقع گرایانه تجربه کند. بسیاری از این بازی‌ها دارای مبارزات فضایی هستند و در تعدادی از آن‌ها نیز شاهد مبادلات و خرید و فروش آیتم‌های گوناگون هستیم.


چکیده
برخی از بازی‌های این ژانر قصد دارند تا پرواز در فضا را به صورت واقع گرایانه شبیه سازی کنند و شامل گردش به دور سیارات مختلف با فیزیک شبیه سازی شده هستند. دیگر بازی‌ها به گیم پلی، بیشتر از شبیه سازی توجه می‌کنند. واقع گرایی در این بازی‌ها، محدود به مواردی است که سازنده بازی برای گیم پلی مناسب می‌داند و توجه به واقع گرایی در پرواز سفینه‌های فضایی در این بازی‌ها محدود است. برخی از این بازی‌های شبیه ساز از سیستم فیزیک نیوتونی استفاده می‌کنند، اما محدود به پرواز در محیط مستقیم هستند و محاسبات مداری و گردشی را که باعث شبیه سازی می‌شوند، در نظر نمی‌گیرند. اکثر بازی‌های شبه شبیه ساز، دارای سفر سریع‌تر از نور هستند.


از جمله بازی‌های شبیه سازی که هدایت یک سفینه فضایی را با توجه به قوانین طبیعت و فیزیک شبیه سازی کرده‌اند، می‌توان به بازی‌های Orbiter، Kerbal Space Program و Microsoft Space Simulator اشاره کرد. از جمله بازی‌هایی که قوانین فیزیک را برای ارائه گیم پلی سریع و جذاب نادیده گرفته‌اند، می‌توان به بازی‌های Wing Commander، Star Wars: X-Wing و Freelancer اشاره کرد.

 

kerbal space program

بازی Kerbal Space Program از دقیق‌ترین شبیه‌سازهای فضایی است.


با پیشرفت علم کامپیوتر و ساخت کامپیوترهای قدرتمندی که می‌توانند گرافیک مورد نیاز بازی‌های شبیه ساز فضایی را پشتیبانی کنند، این ژانر نیز مورد تحول قرار گرفت و بیشتر از پیش دیده شد. بازی Elite به عنوان بازی انقلابی این ژانر شناخته می‌شود و به خوبی اقتصاد فضایی را به این ژانر معرفی کرده است. بازی Elite بر بازی‌های پس از خود نیز بسیار تأثیر گذار بود، اگر چه قبل از آن، بازی‌های شبیه ساز فضایی زیادی عرضه شده بودند. به بازی‌های مشابه بازی Elite، بازی‌های «elite-clone» نیز گفته می‌شود.


ژانر شبیه ساز فضایی، علیرغم محبوبیت مقطعی که داشت، تا مدت‌ها یک ژانر مرده محسوب می‌شد. اما مجامع اینترنتی و طرفداران این ژانر موفق شدند تا با استفاده از کدهای باز این بازی‌ها، عناوینی چون Orbiter، Spaceflight Simulator و بازی موفق Kerbal Space Program (2011) را که به شدت از سوی خلبانان و فضانوردان مورد استقبال قرار گرفت، بسازند. از جمله بازی‌های اخیر این ژانر می‌توان به Star Citizen، Elite: Dangerous و No Man’s Sky اشاره کرد که بار دیگر این ژانر را بر سر زبان‌ها انداختند.

 

بازی Star Citizen از جمله عناوین جدید ژانر شبیه‌ساز فضایی است که باعث احیای این ژانر شده است.


زیر شاخه‌ها


شبیه ساز واقع گرایانه
بازی‌های شبیه ساز واقع گرایانه سعی می‌کنند تا رفتار یک سفینه فضایی را تحت قوانین فیزیک، شبیه سازی کنند. در این بازی‌ها، گیمر به بررسی موارد لازم و وظایف خود برای پرواز می‌پردازد و هدایت سفینه محدود به بلند شدن از محل پرواز، نشستن و مانورهای گردشی می‌شود. هدف این بازی‌ها، آشنایی با سفینه‌های فضایی، مکانیک سماوی و فضانوردی است.


از جمله بازی‌های کلاسیک این زیرشاخه می‌توان به عناوین Space Shuttle: A Journey into Space (1982)، Rendezvous: A Space Shuttle Simulation (1982)، The Halley Project (1985)، Shuttle (1992) و Microsoft Space Simulator اشاره کرد.


اگر تصمیم گیری و مدیریت را نیز از جوانب این زیرشاخه در نظر بگیریم، بازی Buzz Aldrin’s Race into Space (1992) را نیز می‌توانیم یک بازی دقیق و با جزئیات، از نظر تاریخی بدانیم. در این بازی، گیمر وظیفه مدیریت ناسا یا برنامه فضایی شوروی را برعهده دارد و باید با موفقیت، باز آلدرین را به عنوان اولین انسان، به سمت ماه هدایت کند.


اخیرا بازی‌های Orbiter و Space Shuttle Mission 2007 توانسته‌اند با نمای سه بعدی واقع گرایانه از درون کابین سفینه‌های فضایی و نماهای بیرونی، یک سفر فضایی را به خوبی شبیه سازی کنند.


بازی Kerbal Space Program اگر چه در یک کهکشان خیالی رخ می‌دهد و برای بهبود گیم پلی، فیزیک، جرم و فواصل را دستکاری کرده است، اما یک بازی شبیه ساز است. در این بازی، قواعد فیزیک و طراحی موشک با دقت بیشتری نسبت به بازی‌های فضایی دیگر شبیه سازی شده‌اند.


بازی Lunar Flight (2012) پرواز دور یک سطح قمری را در سفینه‌ای مشابه ماژول قمری آپولو شبیه سازی می‌کند.


مبارزات فضایی
اکثر بازی‌های مبارزات فضایی، دارای داستان‌های علمی تخیلی و سفینه‌های فضایی گوناگون و سیارات مختلف و تخیلی هستند. در این بازی‌ها اغلب گیمر کنترل یک جنگنده یا ناو فضایی کوچک را بر عهده دارد و فیزیک پرواز در فضا در این بازی‌ها نادیده گرفته می‌شود و دلیل آن هم غالبا سختی اعمال آن‌ها است. سری بازی‌های Wing Commander، X-Wing و Freespace، همگی دارای چنین ساختاری هستند، اما بازی‌هایی چون اولین قسمت بازی Independence War و Star Trek: Bridge Commander، سفینه‌ها و ناوهای عظیم را مدل سازی می‌کنند و گیم پلی استراتژیک‌تری دارند. همچنین، بازی I-War دارای قوانین فیزیک نیوتونی برای اجرای رفتار یک سفینه فضایی است و مکانیک گردشی را نادیده گرفته است. بازی‌های مبارزه فضایی اغلب دارای چندین مأموریت هستند و مانند بازی‌های اقتصاد فضایی، ساختار باز ندارند.

 

wing commander

بازی Wing Commander قصد داشت تا مبارزات فضایی را شبیه‌سازی کند.


بازی‌های مبادله و مبارزه در فضا
فرمول کلی این بازی‌ها تا کنون تغییری نکرده و گیمر با یک سفینه کوچک و خراب و پول کم بازی را آغاز کرده و باید پیشرفت کند و با مبادله کالا، ماجراجویی و مبارزه، قدرت پیدا کرده و پیشرفت کند. سفینه تحت کنترل گیمر معمولا بزرگ‌تر از سفینه‌های بازی‌های شبیه ساز است. از نمونه این بازی‌ها می‌توان به Elite، Wing Commander: Privateer و Freelancer اشاره کرد.


در برخی مواقع، داستان نقش بسیار کمرنگی در بازی دارد و تنها چهارچوبی برای گیم پلی است. برای مثال، در برخی از عناوین سری X، داستان کاملا نادیده گرفته می‌شود و گیمر می‌تواند آزادانه در کهکشان بچرخد. بسیاری از بازی‌های این ژانر، تمرکز زیادی روی مبارزات دارند و دارای مأموریت‌ها و داستان‌های جانبی هستند که به نبردهای کهکشانی می‌پردازند.


بازی‌های این ژانر اغلب به گیمر اجازه می‌دهند تا هر بازی را به سبک خود بازی کند و راه‌های مختلفی را برای رسیدن به هدف دنبال کند، اما بسیاری معتقدند که آزادی عمل این بازی‌ها، واقعی نیست و تمام روش‌ها مشابه هم هستند و پایان باز این بازی‌ها، با محدودیت‌های فراوانی تعیین می‌شوند. برای مثال، بازی Freelancer به دلیل چارچوب داستانی غیر منعطف آن مورد انتقاد قرار گرفت و از نظر ساختار داستانی با بازی Grand Theft Auto مقایسه شد که دارای ساختار داستانی باز است.


تمام این بازی‌ها دارای گیم پلی کنترل سفینه فضایی هستند و این سفینه‌ها اکثرا مسلح هستند و به دلایل متنوع در کهکشان می‌گردند. با پیشرفت تکنولوژی، گیم پلی این بازی‌ها نیز گسترده شده و المان‌هایی چون اقتصاد پویا و گیم پلی آنلاین تیمی به آن‌ها اضافه شده است. در مجموع، هسته اصلی گیم پلی بازی‌ها در طول این سال‌ها تغییری نکرده است.


برخی از بازی‌های اخیر، از جمله بازی EVE Online (2003)، با پشتیبانی از هزاران گیمر به صورت آنلاین، سعی کرده‌اند تا تجربیات جدیدی را ارائه کنند. به همین دلیل به به دنیای این بازی، «کهکشان زنده» گفته می‌شود که از اهداف اولیه بازی‌سازان بوده است. بازی Star Citizen که بودجه آن با پروژه کیک استارتر تهیه شده، توسط کریس رابرتز (Chris Roberts) و دیگر دست اندرکاران بازی‌های Freelancer و Wing Commander ساخته شد تا ترکیبی از کهکشان زنده بازی EVE و اکشن سریع دیگر بازی‌های این ژانر باشد.


برخی از بازی‌های این ژانر نیز تنها روی مبادله کالا و اقتصاد در فضا تمرکز دارند و گیم پلی اکشن بازی را نادیده گرفتند.


کنترل بازی‌ها


بازی‌های ویدیویی
اکثر بازی‌های فضایی مدرن روی کامپیوترهای شخصی، از دکمه‌های WASD روی کیبورد و ماوس برای کنترل بازی استفاده کردند. اما محبوب‌ترین روش کنترل در این بازی‌ها میان طرفداران ژانر، استفاده از جوی استیک است و اکثر گیمرها ترجیح می‌دهند تا از این دستگاه استفاده کنند، اما وسعت این بازی‌ها باعث شده تا استفاده از کیبورد و ماوس یا حتی گیم پد اجباری باشد. به دلیل عدم استقبال گسترده از این بازی‌ها در سال‌های اخیر، استفاده از جوی استیک نیز تقریبا منسوخ شده است، اما برخی بازی‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که حتی روی کنسول‌ها نیز قابل بازی هستند و کنترل ساده‌ای دارند. بازی X3: Reunion که یکی از سخت‌ترین بازی‌های مبادله و مبارزه در فضا است، ابتدا قرار بود برای کنسول اکس باکس عرضه شود. از دیگر بازی‌های شبیه ساز فضا، بازی آرکید Star Conflict است که دارای مودهای PvE و PvP است.


شبیه‌سازهای واقع گرا
بازی‌های شبیه ساز واقع گرا، دارای سیستم و ابزار شبیه سازی سفینه‌های فضایی هستند و از میانبرهای کیبورد متعدد و کلیک روی یک پنل مجازی است. اکثر مانورها و اعمال در این بازی‌ها شامل تنظیمات سیستمی است که توسط گیمر تعیین می‌شوند. با توجه به سفینه شبیه سازی شده، کنترل سفینه نیز به گیمر داده می‌شود. برای مثال، از جوی استیک یا آنالوگ برای نشاندن یک شاتل ماژول قمر نورد استفاده می‌شود. جدا شدن از سکوی پرتاب نیز با استفاده از قسمت اعداد کیبورد امکان پذیر است. در کل، بازی‌های شبیه ساز کنترل بسیار پیچیده‌ای دارند و تنها محدودیت این بازی‌ها، ایجاد یک فضای فیزیکی مشابه سفینه‌های فضایی است.


تاریخچه
اولین بازی شبیه ساز فضایی سه بعدی با نام Spasim در سال 1974 عرضه شد و یک بازی شبیه ساز آنلاین چندنفره بود که در آن، بازیکنان تلاش می‌کردند تا یکدیگر را نابود کنند.


اولین بازی مبادله فضایی، بازی Star Trader است که در سال 1974 عرضه شد و دارای رابط کاربری تمام متنی و یک نقشه از ستارگان با ایستگاه‌های متعدد برای خرید و فروش بود. بازی به زبان BASIC نوشته شده بود.


Elite
بازی Elite به قدری بر دیگر بازی‌سازان تأثیرگذار بوده که حتی در ژانرهای دیگر نیز اثراتی از آن دیده می‌شود. تهیه کننده ارشد استودیو CCP Games در مصاحبه‌ای از بازی Elite به عنوان منبع الهام ساخت بازی MMORPG ستایش شده EVE Online یاد کرد. پرولفور بک (Porolfur Beck)، از مؤسسان استودیو CCP، بازی Elite را مهم‌ترین بازی کامپیوتر Commodore 64 می‌داند. سازندگان بازی‌های Jumpgate Evolution، Battlecruiser 3000AD، Infinity: The Quest for Earth، Hard Truck: Apocalyptic Wars و Flatspace نیز از بازی Elite به عنوان منبع الهام خود نام برده‌اند.


در نمایشگاه گیم و تکنولوژی Telespiele، بازی Elite به عنوان شانزدهمین بازی تأثیر گذار تاریخ معرفی شد و همچنان در مکان‌هایی چون موزه دانش لندن در بخش Game On نمایش داده می‌شود. بازی Elite از سوی IGN دوازدهمین بازی در لیست 25 بازی برتر کامپیوتر در سال 2000 قرار گرفت و توسط نشریه Times Online در سال 2007 به عنوان سومین بازی تأثیر گذار تاریخ معرفی شد و از سوی مجله Beebug Magazine در سال 1984، به عنوان بهترین بازی تاریخ شناخته شد. دنباله بازی با نام Frontier: Elite II، به عنوان هفتاد و هفتمین بازی در لیست 101 بازی برتر تاریخ وبسایت PC Zone در سال 2007 قرار گرفت.


بازی Elite از جمله بازی‌هایی است که بسیاری درخواست بازسازی آن را داشته‌اند و عده‌ای معتقدند که بهترین بازی این ژانر، حتی در میان عناوین اخیر است. این بازی، به عنوان پیشگام تمام بازی‌هایی مانند Second Life و World of Warcraft شناخته می‌شود که دارای دنیاهای پیوسته و پایان باز هستند. این بازی، که تنها 22 کیلوبایت حجم دارد، یکی از جاه طلبانه‌ترین بازی‌های تاریخ است. جدیدترین نسخه از این بازی با نام Elite: Dangerous پس از جمع آوری بودجه با کمک‌های مردمی، در تاریخ 16 دسامبر 2014، به صورت early access عرضه شد.

 

elite dangrous

پس از سه سال از عرضه بازی Elite: Dangerous، به تازگی نژاد بیگانه‌ای در آن یافت شده که ظاهرا قصد حمله با بازیکنان را دارد.


Trade Wars
اگرچه این بازی مانند بازی Elite شناخته شده نیست، اما بازی Trade Wars، اولین بازی مبادله فضایی چند نفره است. بازی Trade Wars یک بازی BBS door بود که در سال 1984 عرضه شد و با الهام از بازی‌ کامپیوتری Hunt the Wampus، بازی تخته‌ای Risk و بازی Space Trader، توانست از دیگر بازی‌های مبادله فضایی متمایز باشد. این بازی فاقد هر گونه المان شبیه ساز پرواز بود و تنها به مبادله کالا و مبارزه با رقبای انسان و NPC می‌پرداخت. در سال 2009، این بازی، در لیست بهترین بازی‌های کامپیوتری مجله PC World، رتبه 10 را کسب کرد.


دیگر نمونه‌های اولیه
بازی Elite اولین بازی پرواز در فضای بیرون از جو زمین نبود. از دیگر بازی‌ها می‌توان به Star Raiders (1979)، Space Shuttle: A Journey into Space (1982)، Rendezvous: A Space Shuttle Simulation (1982) و بازیStar Trek: Strategic Operations Simulator (1982) اشاره کرد که دارای پنج کنترل مختلف، شش دشمن برای مبارزه و 40 سطح شبیه سازی بود و یکی از پر جزئیات‌ترین بازی‌هایی است که تا کنون عرضه شده است.


از دیگر بازی‌های اولیه می‌توان به بازی Horizon V اشاره کرد که توسط ناصر جبلی ساخته شد و در سال 1982 برای کامپیوتر Apple II ساخته شد و دارای یک مکانیزم رادار اولیه بود. بازی Zenith نیز به گیمر اجازه می‌داد تا سفینه خود را بچرخاند و بازی Ginga Hyoryu Vifam نیز دارای اکتشاف در فضا در حالت اول شخص با راداری برای نمایش هدف و اعمال قوانین فیزیک بود که در نزدیکی سیارات، نیروی جاذبه بر سفینه اثر می‌کرد. پس از بازی Elite، بازی‌های The Halley Project (1985)، Echelon (1987) و Microsoft Space Simulator (1994) نیز عرضه شدند که فرمول بازی Elite را تقلید کردند.بازی Star Luster برای کنسول NES و دستگاه‌های آرکید در سال 1985 عرضه شد و شامل نمای درون کابین، رادار با قابلیت نمایش مکان دشمن و محل پایگاه، قابلیت پرش به نقطه دلخواه و سیستم تاریخ و زمان بود.


برخی از بازی‌های رومیزی و تخته‌ای، مانند Traveller یا Merchant of Venus، شامل مبارزه و مبادله در فضا بودند. بازی Traveller به قدری بر بازی Elite تأثیر گذاشت که قهرمان بازی Elite، با الهام از نام قهرمان بازی Traveller که جمیسون بود، جیمسون نامیده شد.


Wing Commander
سری Wing Commander (1990 – 2007)، ساخت استودیو Origin Systems، یک بازی کاملا متمایز از دیگر بازی‌های شبیه ساز فضایی بود و مبارزات بازی، یادآور فیلم‌های Star Wars بود. داستان بازی در سال 2654 رخ می‌داد و کریس رابرتز (Chris Roberts)، طراح بازی، آن را جنگ جهانی دوم در فضا توصیف کرده بود. بازی دارای کاراکترهای چند ملیتی بود و داستان‌های خلبانان جبهه فدراسیون زمین را تعریف می‌کرد که با نژاد بیگانه و بی‌رحم Kilrathi مبارزه می‌کردند. بازی Wing Commander (1990) بازی بسیار پرفروشی بود و باعث شد تا بازی‌های مبارزه فضایی دیگری چون X-Wing ساخت LucasArts نیز ساخته شود. بازی Wing Commander در نهایت تبدیل به فرانچایزی متشکل از شبیه‌سازهای نبردهای فضایی، یک سریال انیمیشن، یک فیلم سینمایی، یک بازی کارتی، مجموعه‌ای از رمان‌های گوناگون و اکشن فیگور شد.


کریس کرافورد (Chris Crowford)، طراح بازی‌های کامپیوتری در مصاحبه‌ای اعلام کرد که بازی Wing Commander، استانداردهای صنعت بازی‌های کامپیوتری را بالا برد، زیرا این بازی، حداقل 5 برابر بزرگ‌تر از دیگر بازی‌های هم نسل خود بود. موفقیت بازی باعث شد تا دیگر ناشران بازی‌ها نیز سطح بازی‌های خود را افزایش دهند. این رقابت جدید باعث شد تا ساخت بازی‌ها، محافظه‌کارانه‌تر شود و بازی‌های بزرگ و گران قیمت، با دقت و حساسیت بیشتری ساخته شوند تا به سوددهی برسند. کرافورد معتقد است که بازی Wing Commander بر بازاریابی و اقتصاد بازی‌های کامپیوتری تأثیر گذاشت و ژانر اکشن را تبدیل به محبوب‌ترین ژانر بازی‌های کامپیوتری کرد.


افول این ژانر
افول بازی‌های شبیه ساز فضایی در اواخر دهه 90 و رشد بازی‌های استراتژی همزمان، شوتر اول شخص و نقش آفرینی، مخصوصا پس از عرضه بازی‌هایی چون Warcraft، Doom و Diablo رخ داد. در این برهه، پایان باز، کنترل پیچیده و جزئیات سرسام‌آور این بازی‌ها، دلیل اصلی سقوط این بازی‌ها بود. بسیاری بر این باور بودند که کنترل پیچیده این بازی‌ها، باعث شده تا دیگر هیچگاه بازی شبیه ساز فضایی جدیدی عرضه نشود. البته بازی‌هایی چون سری X (1999 – 2016) و Eve Online از این قاعده مستثنا بودند.


احیای این ژانر
کمک‌های مردمی، راه مناسبی برای جمع آوری بودجه برای ساخت بازی‌های شبیه ساز فضایی بوده است و بازی Star Citizen، توانست تا ماه مه سال 2016، مبلغ 114 میلیون دلار از کمک‌های مردمی و کیک استارتر جمع آوری کند و در این زمینه رکورد دار است. بازی Elite: Dangerous نیز بودجه خود را با کیک استارتر جمع آوری کرده است. این بازی در سال 2014 عرضه شد و با بودجه جمع آوری شده، بسته‌های الحاقی جدیدی برای آن عرضه می‌شود. استودیو Born Ready Games نیز توانست در سال 2012 مبلغ 180 هزار دلار برای ساخت بازی Strike Suit Zero جمع آوری کند. این بازی در ژانویه 2013 عرضه شد. بازی شوتر فضایی شبه روگ لایک غیر خطی Everspace نیز توانست 250 هزار دلار از کیک استارتر جمع آوری کند و هم اکنون در فاز early Access است.


بازی No Man’s Sky (2016) یک بازی شبیه ساز فضایی باز مستقل دیگر است. به گفته سازندگان، با استفاده از ایجاد منظم و تصادفی، بیش از 18 کوینتیلیون (18000000000000000) سیاره در بازی ساخته شده است. اما بسیاری از منتقدان، بازی را خسته کننده و تکراری دانشتند و بسیاری از المان‌های بقای بازی، فاقد جذابیت هستند. جیک سورینگن (Jake Swearingen) از نشریه new York اظهار کرده که شاید بتوان 18.6 کوینتیلیون سیاره خاص و منحصر بفرد ساخت، اما ایجاد 18.6 کوینتیلیون فعالیت مختلف کار غیر ممکنی است. بازی از نظر بازیکنان نیز بسیار ناامید کننده بود و نتوانست در حد انتظارات ظاهر شود. بسیاری از خریداران معتقد بودند که تبلیغات بازی دروغین بوده و محصول نهایی، مشابه محصول عرضه شده نبوده است. در نوامبر 2016، سازندگان بازی آپدیت Foundation را عرضه کردند که برخی از ویژگی‌های تبلیغ شده را به بازی اضافه کرد. آپدیت آخری بازی، بخش چند نفره را به بازی اضافه کرد.

 

no man's sky

بازی No Man's Sky به حدی جاه‌طلبانه بود که سازندگان آن، از عهده ساخت کامل بازی و ارائه محتوای وعده داده شده ناتوان ماندند.


بازی‌های Star Citizen، Elite: Dangerous و No Man’s Sky، سه بازی جاه طلبانه بودند که بازیکنان انتظار داشتند تا رویای قدیمی عرضه یک بازی با دنیایی بزرگ، باز و پیوسته را که گیمرها در آن بتوانند بگردند و با هم مبادله و مبارزه کنند، تحقق ببخشند. هر سه بازی به شیوه‌های مختلف در راه رسیدن به این هدف، موفق و ناموفق بودند. در مقاله‌ای در وبسایت Polygon، چارلی هال (Charlie Hall) هر سه بازی را با هم مقایسه کرد و از بازی Elite: Dangerous به دلیل واقع‌گرایی و مبارزات آن تقدیر کرد، اما از آن به دلیل اینکه به گیمر اجازه خروج از سفیه را نمی‌دهد، انتقاد کرد. او از قسمت مبارزات بازی star citizen نیز تقدیر کرد، اما معتقد است که دنیای پیوسته بازی، ناتمام و ناپایدار است. در پایان، او از قابلیت گشت و گذار در سیارات و برخورد با موجودات زنده در بازی No Man’s Sky ستایش کرد، اما مبارزات ضعیف، کمبود فعالیت و کسل کننده بودن بازی را مشکلات اصلی آن دانست. او معتقد است هر فردی که از این سه بازی ناامید شده، باید هر سه آن‌ها را با هم بازی کند تا بلکه بتواند تجربه منحصربفردی داشته باشد.


لوک وینکی (Luke Winkie)، نویسنده مجله PC Gamer بازی Star Citizen را با No Man’s Sky مقایسه کرد و اظهار کرد که بازی star citizen، یک بازی شبیه ساز فضایی به شدت جاه طلبانه و جنجالی است و طرفداران این ژانر که از بازی No Man’s Sky ناامید شده‌اند، بهتر است که این بازی را، که هنوز ساخت آن تمام نشده، امتحان کنند، هر چند که نتیجه نهایی، شاید ناامید کننده باشد. دن وایتهد (Dan Whitehead)، نویسنده وبسایت Eurogamer به بازی Elite: Dangerous نمره هشت از 10 داد و آن را درگیرکننده‌ترین و جذاب‌ترین شبیه ساز فضا در میان بازی‌های ویدیویی دانست، هر چند که گیم پلی بازی به تدریج تکراری می‌شود. از دیگر بازی‌های شبیه ساز فضایی اوپن ورلد می‌توان به سری Evochron (2005 – 2015) و بازی ناتمام Infinity اشاره کرد.


در ماه مارس سال 2013، بازی شبیه ساز فضایی Kerbal Space Program، پس از عرضه، به رتبه پنج جدول پرفروش‌ترین بازی‌های استیم دست پیدا کرد.


استفاده از اوپن سورس نیز باعث شده تا علاقه‌مندان به این ژانر، بازی‌های مستقل و آماتوری چون FS2 Open و Vega Strike را بسازند. بازسازی‌های غیر رسمی بازی‌های Elite و Privateer نیز با موتور بازی Vega Strike در دست ساخت هستند. در سال 2013 نیز یک پروژه شبیه ساز فضایی نیز با نرم افزار Pioneer وارد پروسه ساخت شد.
 



مشخصات

بازی شبیه ساز فضایی، زیرشاخه‌ای بازی‌های شبیه ساز پرواز است که به گیمر اجازه می‌دهد تا پرواز در فضا را تا حد ممکن به صورت واقع گرایانه تجربه کند. بسیاری از این بازی‌ها دارای مبارزات فضایی هستند و در تعدادی از آن‌ها نیز شاهد مبادلات و خرید و فروش آیتم‌های


بازی
فیلم
سریال
مطالب