Quantcast
ورود عضویت
مبارزه ای
game

بازی‌های مبارزه‌ای ژانری از بازی‌های ویدیویی هستند که در آن‌ها، گیمر کنترل کاراکتر روی صفحه را بر عهده دارد و با حریفی که ممکن است توسط هوش مصنوعی یا گیمر دیگری کنترل شود، به مبارزه تن به تن می‌پردازد. مبارزه‌ها معمولا شامل چندین راند شده و در یک آرنا یا محل مبارزه رخ می‌دهند و هر کاراکتر دارای قابلیت‌های متمایزی است که توسط گیمر قابل انتخاب هستند. گیمر باید بر تکنیک‌هایی چون دفاع، ضد حمله و کمبو چیره شود. از اوایل دهه 90 میلادی، بازی‌های مبارزه‌ای به گیمر این امکان را می‌دهند تا با اعمال ترکیب دکمه‌های خاصی، حملات ویژه را انجام دهد. بازی‌های مبارزه‌ای با بازی‌های beat ‘em up که شامل مبارزه گیمر با گروهی از دشمنان است، مرتبط هستند اما دو ژانر جدا محسوب می‌شوند.


اولین بازی ویدیویی دارای مبارزه تن به تن، بازی آرکید Heavyweight Champ بود که در سال 1976 عرضه شد، اما این بازی karate Champ بود که مبارزات تن به تن مبتنی بر هنرهای رزمی را در سال 1984 در دستگاه‌های آرکید، معروف کرد. در سال 1985، بازی Yie Ar Kung-Fu دارای آنتاگونیست‌هایی با سبک‌های مختلف مبارزه بود و بازی The Way of the Exploding Fist، بیش از قبل این ژانر را در کنسول‌های خانگی محبوب کرد. در سال 1987، بازی Street Fighter، حملات ویژه مخفی را معرفی کرد. در سال 1991، بازی به شدت موفق کپکام به نام Street Fighter II بسیاری از المان‌های این ژانر را توسعه داد و رایج کرد. بازی‌های مبارزه‌ای در اوایل و میانه‌های دهه 90 میلادی، مخصوصا روی دستگاه‌های آرکید، به ژانر پیشتاز بدل شدند. در این دوره شاهد تولد و عرضه بازی‌های مبارزه‌ای محبوب بسیاری بودیم که از میان آن‌ها می‌توان به فرانچایزهای موفق Mortal Kombat، Tekken، The King of Fighters، Virtua Fighter، Guilty Gear، killer Instinct، Dead or Alive و Soul Calibur اشاره کرد.

 

karate champ

بازی Karate Champ را می‌توان اولین بازی مبارزه‌ای دانست.


تعریف
بازی مبارزه‌ای، نوعی از بازی اکشن است که دو کاراکتر روی صفحه با یکدیگر مبارزه می‌کنند. این بازی‌ها غالبا دارای حملات ویژه هستند که با زدن پشت سر هم تعدادی از دکمه‌ها و جهت‌ها در زمان مشخص فعال می‌شوند. این بازی‌ها، حتی پس از محبوب شدن گرافیک سه بعدی، همچنان از نمای بغل و دو بعدی استفاده می‌کنند. بازی Street Fighter II، اگر چه اولین بازی مبارزه‌ای نیست، اما باعث شهرت و رایج شدن این سبک شد و بازی‌های مشابه پس از Street Fighter II به عنوان بازی مبارزه‌ای شناخته می‌شوند. بازی‌های مبارزه‌ای روی مبارزه تن به تن بدون سلاح تمرکز دارند اما در بعضی از این بازی‌ها از سلاح نیز استفاده می‌شود.

 

Street Fighter II

بسیاری از استانداردهای بازی‌های مبارزه‌ای توسط بازی Street Fighter II تعیین شدند.


این ژانر با بازی‌های beat ‘em up، دیگر ژانر اکشن که شامل مبارزات است اما گیمر باید با دشمنان ضعیف‌تر به صورت گروهی مبارزه کند، متفاوت است. در دهه 80، رسانه‌ها از دو واژه «بازی مبارزه» و «بازی beat ‘em up»، در کنار عناوینی چون «شبیه ساز هنرهای رزمی» یا «شبیه ساز جودو» به یک منظور استفاده می‌کردند. پس از بازنگری، منتقدین به این نتیجه رسیدند که این دو ژانر دارای خصوصیات گوناگون هستند و نباید با هم اشتباه گرفته شوند. بازی‌های مبارزه‌ای ممکن است با بازی‌های بوکس، UFC و کشتی کج در یک شاخه قرار گیرند. بازی‌های بوکس حرفه‌ای، در دسته بندی بازی‌های ورزشی قرار می‌گیرند، زیرا به دنبال شبیه سازی تکنیک‌های بوکس هستند، اما حرکات درون بازی‌های مبارزه‌ای، مدل‌های اغراق شده هنرهای رزمی آسیایی هستند. به همین دلیل، بازی‌های هنرهای رزمی مرکب یا MMA و بازی‌های کشتی کج نیز بازی مبارزه‌ای محسوب نشده و به عنوان بازی ورزشی شناخته می‌شوند.


طراحی
بازی‌های مبارزه‌ای شامل مبارزه میان دو مبارز به وسیله حرکات هنرهای رزمی اغراق شده هستند. این بازی‌ها معمولا شامل مبارزه تن به تن و ورزش‌های رزمی هستند، اما گاهی شامل اسلحه نیز می‌شوند. این بازی‌ها معمولا مبارزان را از نمای بغل نشان می‌دهند و حتی بازی‌های سه بعدی امروزی نیز دارای نمای دو بعدی هستند. در این بازی‌ها کاراکترها به جلو و عقب حرکت می‌کنند و می‌پرند، اما بازی‌هایی مانند Fatal Fury: King of Fighters نیز به گیمر اجازه می‌دهند تا بین راستاهای موازی حرکت کنند. بازی‌های اخیر دارای محیط‌های رندر شده سه بعدی و گذار میان راستاها هستند، اما گیم پلی دو بعدی را حفظ کرده‌اند.


علاوه بر محدود کردن حرکات به یک فضای محدود، بازی‌های مبارزه‌ای حرکات گیمر را نیز به حملات تهاجمی و تدافعی تقسیم می‌کنند. گیمر باید هر حمله و دفاع را که در برابر هر دشمن مؤثر است، با استفاده از سعی و خطا یاد بگیرد. دفاع کردن، یک تکنیک اصولی برای دفاع در برابر ضربات احتمالی است. برخی بازی‌ها دارای تکنیک‌های دفاعی پیشرفته‌تری هستند؛ برای مثال، در بازی Street Fighter III، تکنیک دفع باعث می‌شود تا حریف برای لحظاتی، گیج شود. همچنین، مبارز می‌تواند با تکنیک پرتاب، دفاع حریف را بشکند. پیش بینی حرکات و دشمن و ضد حمله، یک المان رایج در بازی‌های مبارزه‌ای است. بازی‌های مبارزه‌ای روی تفاوت مکان ضربه‌ها نیز تمرکز دارند که شامل حرکات پایین تا حرکات پرشی می‌شوند، در نتیجه، استراتژی نقش مهمی برای حدس زدن و پیش‌بینی حرکات دشمن دارد.


حملات ویژه
یک ویژگی اساسی بازی‌های مبارزه‌ای، استفاده از حملات ویژه است که به آن‌ها، حرکات مخفی نیز می‌گویند. این حملات، شامل ترکیب پیچیده‌ای از دکمه‌ها هستند که منجر به انجام حمله‌ای قوی‌تر از حملات عادی می‌شوند. کمبوها که شامل ترتیب پشت سر هم حملات مشت و لگد هستند، دیگر ویژگی رایج بازی‌های مبارزه‌ای هستند که از زمان Street Fighter II شناخته شده‌اند. برخی بازی‌های مبارزه‌ای، نوار کمبو دارند که میزان موفقیت یک کمبو را نشان می‌دهد. قدرت این حملات، به سختی اجرا و مقدار ریسک آن‌ها نیز بستگی دارد. این حملات برای گیمرهای معمولی سخت هستند و گیمر باید حافظه قوی و زمان بندی بی نقص داشته باشد. کمپانی ژاپنی SNK با بازی Art of Fighting، ویژگی طعنه زدن را نیز در بازی‌های مبارزه‌ای معرفی کرد. این ویژگی برای اضافه کردن طنز به بازی‌های مبارزه‌ای خلق شد اما می‌تواند تأثیراتی مانند تقویت حملات داشته باشد. گاهی بعضی کاراکترها (مانند Dan Habiki در بازی Street Fighter Alpha) با طعنه‌ها و متلک‌هایشان شناخته می‌شوند.


مسابقات و راندها
بازی‌های مبارزه‌ای معمولا شامل چندین راند (به صورت رایج، سه راند) هستند و هر مبارزی که تعداد راندهای بیشتری را ببرد، برنده مسابقه محسوب می‌شود. بازی‌های مبارزه‌ای عمدتا دارای نوار جان هستند که با ضربه خوردن، خالی می‌شود. هر حمله موفق مقداری از جان حریف را کم می‌کند تا زمانی که جان یکی از مبارزین تمام شود. در نتیجه، هدف اصلی بازی‌های مبارزه‌ای، تمام کردن جان حریف و از پا در آوردن اوست. استودیو Midway در سال 1992، با عرضه بازی Mortal Kombat، ویژگی Fatality را معرفی کرد که در تمام بازی‌های Mortal Kombat به کار گرفته شده است. این ویژگی به گیمر اجازه می‌دهد تا در پایان بازی، با یک حرکت بسیار خشن، حریف خود را بکشد. بازی‌هایی مانند Virtua Fighter نیز اجازه می‌دهند تا گیمر با خارج کردن حریف خود از زمین بازی، او را شکست دهد. برنده راندها با زمان نیز ممکن است سنجیده شود که در این حالت، با پایان زمان، مبارز با جان بیشتر برنده محسوب می‌شود. بازی‌های مبارزه‌ای غالبا دارای یک بخش تک نفره داستانی یا تورنمنت هستند که گیمر باید چندین حریف را که توسط هوش مصنوعی کنترل می‌شوند، شکست دهد. بردن تورنمنت‌ها اغلب باعث نمایش یک میان پرده داستانی می‌شود و برخی بازی‌ها نیز به عنوان پاداش یک کاراکتر مخفی یا ویژگی جدید را باز می‌کنند.

 

Mortal Kombat

بازی Mortal Kombat به گیمر اجازه می‌دهد که در پایان مسابقه، با اجرای fatality، دشمن خود را از بین ببرد.


انتخاب کاراکتر
در اکثر بازی‌های مبارزه‌ای، گیمر می‌تواند از میان چندین کاراکتر با سبک‌ها و حرکات ویژه مختلف، انتخاب کند. این سنت با عرضه بازی Street Fighter II به ویژگی اصلی بازی‌های مبارزه‌ای بدل شد و انتخاب کاراکتر اهمیت زیادی در نقشه چینی در گیم پلی و ارزش بازی کردن دوباره پیدا کرد. اگر چه بازی‌های مبارزه‌ای دارای کاراکترهای مؤنث نیز هستند، اما استفاده از آن‌ها اغلب ابزاری بوده و حتی در مجلات نیز استفاده شده‌اند. کاراکترهای مذکر نیز اغلب هیکل‌های بزرگ و ماهیچه‌های برجسته دارند. ساخت کاراکتر در بعضی بازی‌ها نیز به کار رفته و گیمر می‌تواند کاراکتر خود را شخصی سازی کرده و حرکات آن را انتخاب کند.  بازی Super Fire Pro Wrestling X Premium اولین بازی بود که این ویژگی را معرفی کرد و بعدها بازی‌هایی چون Fighter Maker، Soulcalibur III، Mortal Kombat Armageddon و Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi 2 نیز از این ایده استقبال کردند.


بخش چند نفره
بازی‌های مبارزه‌ای ممکن است دارای بخش چند نفره نیز باشند که گیمرها با یکدیگر می‌جنگند و ممکن است گیمر دوم، در طول بخش تک نفره، گیمر اول را به چالش بکشد. تعداد کمی از بازی‌ها اجازه می‌دهند تا چهار نفر همزمان با هم مبارزه کنند که اغلب به صورت تیمی هستند و از ویژگی تگ استفاده می‌کنند تا در هر لحظه، فقط دو نفر مشغول مبارزه باشند. برخی بازی‌های مبارزه‌ای نیز اجازه می‌دهند تا یک مبارز با چندین مبارز دیگر به ترتیب مبارزه کند و دوام یک گیمر به چالش کشیده می‌شود. بازی‌های جدید از سرویس‌های آنلاین نیز بهره می‌برند، اگر چه، لگ ممکن است باعث کند شدن دیتای منتقل شده و مشکل در زمان بندی شود. تأثیر لگ در بازی‌های مبارزه‌ای، با تکنولوژی GGPO کاهش یافته که با برگرداندن بازی به آخرین وضعیت دقیق، اصلاح خطاها و بازگشت به فریم اصلی، بازی را در تعادل نگه می‌دارد. بازی‌هایی که از این قابلیت استفاده می‌کنند، عبارتند از Skullgirls و Street Fighter III: 3rd Strike Online Edition.


تاریخچه


اواخر دهه 70 تا اوایل دهه 90 میلادی
بازی‌های مبارزه‌ای در بازی‌های بوکس ریشه دارند، اما با اعمال توانایی‌های گوناگون و مانورهای ویژه، متحول شده‌اند. بازی سیاه و سفید Heavyweight Champ که در سال 1976 توسط سگا عرضه شد، اولین بازی به شمار می‌آید که شامل مبارزه تن به تن بوده است. در سال 1979، بازی Warrior عرضه شد که بسیاری آن را اولین بازی مبارزه‌ای می‌دانند. در مقایسه با بازی Heavyweight Champ و عناوین بعد از آن، بازی Warrior شامل مبارزات دوئل با شمشیر با نمای بالا بود. در سال 1983، سگا دیگر بازی بوکس خود، به نام Champion Boxing را عرضه کرد که اولین بازی یو سوزوکی (Yu Suzuki) برای کمپانی سگا بود. اما بازی karate Champ ساخت کمپانی Data East در سال 1984، عامل اصلی محبوب شدن سبک مبارزه‌ای در بازی‌های ویدیویی به شمار می‌رود. در این بازی، از آنالوگ برای انجام حرکات مختلف استفاده می‌شود و برنده در سه راند مشخص می‌شود که بعدها در بسیاری از بازی‌ها نیز به کار گرفته شد. همچنین، این بازی دارای مراحل مخفی بود. این بازی الهام بخش بازی Yie Ar Kung Fu بود که توسط کونامی در سال 1985 عرضه شد که با قرار دادن گیمر در برابر دشمنان مختلف با ظاهر و سبک‌های متفاوت، بازی karate Champ را توسعه داد. گیمر همچنین می‌توانست شانزده حرکت مختلف از جمله حملات از راه دور انجام دهد. بازی هنرهای رزمی The Way of the Exploding Fist که در سال 1985 عرضه شد، موفقیت عظیمی به دست آورد و باعث محبوبیت بیشتر بازی‌های مبارزه‌ای در کنسول‌های خانگی شد. بسیاری از بازی سازان سعی کردند تا موفقیت تجاری بازی‌های Karate Champ، Yie Ar Kung Fu و The Way of the Exploding Fist را تکرار کنند. کمپانی Data East سعی کرد تا حق امتیاز بازی International Karate را از کمپانی Epyx بگیرد اما ناموفق بود و در سال 1985، بازی Frank Bruno’s Boxing، مکانیزم‌های گارد بالا و پایین، نشستن، جاخالی دادن و نوار حرکات ویژه را معرفی کرد. هر دو بازی Karate Champ و Yie Ar Kung Fu به سنگ بنای بازی Street Fighter تبدیل شدند که توسط کمپانی کپکام در سال 1987 عرضه شد. بازی Street Fighter موفق شد تا جایگاه منحصر بفردی در دنیای بازی‌های ویدیویی پیدا کند، زیرا بسیاری از بازی سازان آرکید در دهه 80 میلادی، سرگرم ساختن بازی‌های beat ‘em up و shoot ‘em up بودند. بخشی از جذابیت بازی، به دلیل استفاده از حرکات ویژه‌ای بود که تنها با سعی و خطا قابل کشف بودند و بسیاری برای کشف این حرکات، تا ساعت‌ها به بازی مشغول می‌شدند. کنترل مشابه در بازی Brian jack Uchi Mata نیز استفاده شده بود که بسیار سخت بود. پس از بازی Street Fighter، استفاده از حملات مخفی در دیگر بازی‌های مبارزه‌ای نیز به کار گرفته شد. بازی Street Fighter مکانیزم دفاع و به چالش کشیدن حریفان را نیز معرفی کرد. این بازی همچنین دارای کنترل حساس به فشار برای تعیین قدرت حملات بود که البته منجر به خرابی دستگاه‌های آرکید شد و کپکام آن را با سیستم 6 دکمه‌ای برای اعمال حملات سبک، متوسط و سنگین برای ضربات مشت و لگد تعویض کرد که از آن پس در تمام بازی‌ها به کار گرفته شد. در سال 1988، کمپانی Home Data، بازی Reikai Doshi: Chinese Exorcist را عرضه کرد که با نام Last Apostle Puppet Show نیز شناخته می‌شود و اولین بازی مبارزه‌ای بود که از گرافیک اسپرایت دیجیتال و موشن کپچر برای انیمیشن بازی استفاده کرد. در این برهه، کنسول‌های خانگی عمدتا فاقد بازی مبارزه‌ای بودند. بازی Budokan: The Martial Spirit از معدود بازی‌های مبارزه‌ای بود که برای کنسول Sega Genesis عرضه شد اما محبوبیت چندانی به دست نیاورد. برنامه نویسان در ساخت کنترلی که بتواند حرکات سریع یک آنالوگ را دریافت کند، مشکل داشتند و کاربران کنسول‌ها نمی‌توانستند حملات ویژه را با دقت انجام دهند.

 

yie ar kung fu

بازی Yie Ar Kung Fu، از اولین بازی‌های مبارزه‌ای که بسیار موفق بود.


اوایل دهه نود
عرضه بازی Street Fighter II در سال 1991، نقطه عطف ژانر بازی‌های مبارزه‌ای محسوب می‌شود. تیم یوشیکی اوکاموتو (Yushiki Ukamuto) در آن زمان، دقیق‌ترین کنترل بازی‌های مبارزه‌ای را طراحی کرده بودند. این کنترل به گیمر اجازه می‌داد تا به راحتی حرکت‌های چند دکمه‌ای را که قبلا برای اجرا به شانس نیاز داشتند، اجرا کنند. گرافیک بازی نیز با استفاده از چیپ ست CPS Arcad کپکام، کاراکترها و زمین‌ها را با جزئیات بیشتر نشان می‌داد. در حالی که تا آن زمان بازی‌های مبارزه‌ای گیمر را در برابر حریفان کنترل شده توسط هوش مصنوعی قرار می‌دادند، بازی Street Fighter II به گیمرها اجازه می‌داد تا با یکدیگر مبارزه کنند. محبوبیت بازی Street Fighter II کاملا غیر منتظره بود و دارندگان دستگاه‌های آرکید مجبور به خرید دستگاه‌های بیشتر برای راضی کردن مشتریان متعدد خود شدند. بازی Street Fighter II موجب رایج شدن کمبوها در بازی شد که به گیمرهای حرفه‌ای اجازه می‌داد تا چندین حمله را پشت سر هم اجرا کنند و به دشمن اجازه نفس کشیدن نمی‌دادند.


چند ماه قبل از بازی Street Fighter II، کمپانی SNK بازی Fatal Fury را عرضه کرد. این بازی توسط تاکاشی نیشیاما (Takashi Nishima)، خالق بازی Street Fighter طراحی شد و به نوعی دنباله آن محسوب می‌شد. بازی Fatal Fury به داستان پردازی و زمان بندی حملات ویژه توجه ویژه‌ای داشت و زمین دو وجهی را ارائه کرد که گیمر می‌توانست به پس زمینه یا پیش زمینه بیاید. سگا نیز با بازی Dark Edge، بازی‌های مبارزه‌ای را در قالب سه بعدی با آزادی برای حرکت در همه جهات امتحان کرد، اما این بازی را هیچگاه خارج از ژاپن عرضه نکرد، زیرا تصور می‌کرد که این نوع بازی‌های سه بعدی، جذابیتی ندارند. سگا همچنین سعی کرد تا تکنولوژی سه بعدی هولوگرافیک را نیز با بازی Holosseum در سال 1992 امتحان کند، اما ناموفق بود. اگر چه بازی‌های مبارزه‌ای زیادی از جمله Art of Fighting و Samurai Shodown ساخت SNK و Eternal Champion ساخت سگا توانستند به موفقیت تجاری برسند، اما بازی Street Fighter II همچنان محبوب‌ترین بازی باقی ماند و نسخه Champion Edition آن، بازی را بهبود بخشیده و کاراکترهای جدید به آن اضافه کرد. شهرت بازی Street Fighter II باعث شد تا این بازی برای کنسول‌های خانگی نیز عرضه شود و به الگوی بازی‌های آینده تبدیل شود. بازی‌های مبارزه‌ای در اوایل دهه 90، به ژانر اصلی دنیای بازی بدل شدند.


بسیاری از بازی سازان آمریکایی سعی کردند تا با الهام از Street Fighter II، بازی‌های خود را بسازند، اما استودیو شیکاگویی Midway Games بود که توانست با عرضه بازی Mortal Kombat در سال 1992، نامی برای خود دست و پا کند. بازی دارای کاراکترهای دیجیتال ساخته شده از بازیگران واقعی، رازهای بسیار و سیستم Fatality بود که به گیمر اجازه می‌داد تا حریف خود را بکشد. بازی به دلیل خشونت بی‌پرده خود شهرت بسیاری کسب کرد و برای کنسول‌های خانگی نیز عرضه شد. نسخه کنسولی این بازی در سال 1993 عرضه شد و روز عرضه آن به نام Mortal Monday شناخته شد. تبلیغات این بازی باعث صف کشیدن مشتریان برای خرید بازی و واکنش سیاست مداران شد که نگران خشونت بازی بودند. فرانچایز Mortal Kombat به یکی از معروف ترین بازی‌های ژانر مبارزه‌ای تبدیل شد و همانند سری Street Fighter به عنوان دو بازی برتر این ژانر شناخته می‌شود و چندین دنباله و فیلم و سریال برای آن ساخته شد. بسیاری از بازی سازان دیگر سعی کردند تا بازی‌های Street Fighter II و Mortal Kombat را تقلید کنند. در سال 1993، کپکام از کمپانی Data East به دلیل ساخت بازی Fighter’s History شکایت کرد، اما کمپانی Data East اظهار کرد که همه بازی‌های مبارزه‌ای، از روی بازی Karate Champ ساخت همین کمپانی ساخته شده‌اند و در نهایت دادگاه به نفع کمپانی Data East رأی داد.


کمپانی Sega AM2 نیز با بازی Burning Rival سعی کرد تا در سبک بازی‌های مبارزه‌ای شانس خود را امتحان کند اما با عرضه بازی Virtua Fighter توانست نامی برای خود دست و پا کند. بازی Virtua Fighter که در سال 1993 عرضه شد، اولین بازی مبارزه‌ای بود که از گرافیک سه بعدی چند وجهی استفاده می‌کرد و دوربین بازی، با توجه به موقعیت، تغییر مکان می‌داد. علیرغم گرافیک سه بعدی، گیم پلی همانند دیگر بازی‌های دو بعدی بود. تنها سه دکمه برای حمله در بازی در نظر گرفته شده بود و بازی نسبت به Street Fighter و Mortal Kombat بازی ساده‌تری بود. زمانی که بازی برای کنسول Sega Saturn در ژاپن عرضه شد، تقریبا به ازای هر نسخه از این بازی، یک دستگاه از این کنسول نیز به فروش می‌رفت.

 

Vrtua fighter

بازی Virtua Fighter، اولین بازی مبارزه‌ای با گرافیک سه‌بعدی بود.


بازی Battle Arena Toshinden که در سال 1994 به عنوان بازی لانچ کنسول پلی استیشن عرضه شد، به عنوان اولین بازی کاملا سه بعدی سبک مبارزه‌ای شناخته می‌شود که قابلیت جاخالی دادن را معرفی کرد و وبسایت IGN آن را قدم بعدی ژانر مبارزه‌ای می‌دانست که این ژانر را برای همیشه تغییر داد. در همان سال، کمپانی SNK بازی The King of Fighters ’94 را برای آرکید عرضه کرد که گیمر یک تیم سه نفره را انتخاب کرده و باید با تیم‌های حریف مبارزه کند. در نهایت، کپکام نسخه‌های مختلفی از بازی Street Fighter II را تحت عناوین Super Street Fighter II و Super Street Fighter II Turbo را عرضه کرد. این بازی‌ها دارای کاراکترها و حرکات بیشتر بودند. اما انتقاد از این دو بازی باعث شد تا طرفداران به دنبال یک دنباله واقعی برای این بازی باشند. در سال 1995، فرانچایز مسلط بر میدان، سری Mortal Kombat در آمریکا و سری Virtua Fighter در ژاپن بود و بازی Street Fighter Alpha، نتوانسته بود محبوبیت Street Fighter II را تکرار کند. در این دوره، بازی‌های مبارزه‌ای، محبوب‌ترین ژانر بازی‌های رقابتی بودند و بسیاری از گیمرها، به دنبال حریفان جدید بودند. این ژانر در کنسول‌های خانگی نیز محبوبیت پیدا کرد. در سال 1996، نشریه Game Pro گزارش داد که از هر پنج نفر، چهار نفر بازی‌های مبارزه‌ای را انجام می‌دهند.


اواخر دهه نود
در اواخر دهه نود میلادی، محبوبیت بازی‌های مبارزه‌ای کاهش پیدا کرد و فرانچایزهای معروف نیز با مشکل مواجه شدند. نشریه Electronic Gaming Monthly در سال 1995، بازی‌های مبارزه‌ای را محبوب‌ترین ترند سال اعلام کرد. اگر چه بازی Street Fighter EX گرافیک سه بعدی را به سری وارد کرد و موفقیت Street Fighter II و Street Fighter Alpha را تکرار کرد، اما بازی Street Fighter: The Movie یک شکست محسوب شد. بازی Street Fighter: The Movie از تصاویر دیجیتالی فیلم Street Fighter استفاده کرد. نسخه‌ای از این بازی نیز برای کنسول‌های پلی استیشن و Sega Saturn عرضه شد. کپکام در سال 1997 بازی Street Fighter III را عرضه کرد که علیرغم گرافیک و کاراکترهای بهتر، نتوانست موفقیت Street Fighter II را تکرار کند. علیرغم استقبال از Virtua Fighter 3 روی دستگاه‌های آرکید در ژاپن، به دلیل محدودیت‌های سخت افزاری کنسول Sega Saturn، سگا عرضه بازی برای کنسول خود را به تأخیر انداخت. پس از عرضه کنسول Dreamcast، بازی Virtua Fighter 3 نیز برای این کنسول عرضه شد، اما کمپانی در آن زمان به شدت دچار مشکل مالی بود و نهایتا مجبور شد تا ساخت این کنسول را متوقف کند. در همان زمان کمپانی SNK چندین بازی مبارزه‌ای را برای پلتفرم Neo-Geo خود عرضه کرد که از آن‌ها می‌توان به بازی‌های Samurai Shodown II در سال 1994، بازی Real Bout Fatal Fury در سال 1995، بازی The Last Blade در سال 1997 و بازی The King of Fighters به صورت سالانه اشاره کرد. بازی Garou: Mark of the Wolves، از آخرین بازی‌های خوب کمپانی SNK محسوب می‌شود و این کمپانی در سال 2001 تعطیل شد.


بسیاری از بازی سازان، سقوط ژانر مبارزه‌ای را به گردن پیچیدگی و سختی آن انداخته‌اند. پیچیدگی این بازی‌ها باعث شد تا گیمرهای معمولی از این بازی‌ها روی گردان شوند و بازار این بازی‌ها به تدریج کوچک‌تر و تخصصی‌تر شد. همچنین، دستگاه‌های آرکید نیز محبوبیت خود را در دهه 90 از دست دادند، زیرا کنسول‌های خانگی، قدرت و کیفیت بیشتری پیدا کردند. اما با وجود کاهش محبوبیت، این بازی‌ها همچنان در حال تحول بودند. بسیاری از بازی‌های سه بعدی خوب، در اواخر دهه 90 عرضه شدند. کمپانی Namco بازی Tekken را در سال 1994 برای دستگاه‌های آرکید و در سال 1995 برای کنسول پلی استیشن عرضه کرد که باعث افزایش فروش این کنسول شد و دنباله آن نیز برای همین کنسول عرضه شد. سری Souls، مجموعه بازی‌های مبارزه‌ای با شمشیر بود که توانست موفقیت قابل توجهی پیدا کند. اولین بازی این سری با نام Soul Edge در سال 1995 و آخرین بازی آن نیز با نام Soulcalibur V در سال 2012 عرضه شد. کمپانی Tecmo نیز بازی Dead or Alive را در سال 1996 برای دستگاه‌های آرکید در ژاپن و سپس در سال 1998 برای پلی استیشن عرضه کرد. این بازی منجر به تولد یکی از فرانچایزهای بزرگ بازی‌های مبارزه‌ای شد و به خاطر مبارزات سریع و ضد حمله‌های خلاقانه خود شهرت پیدا کرد. عناوین این سری هر کدام در موفقیت کنسول میزبان خود اهمیت داشتند. در سال 1998، بازی Bushido Blade توسط کمپانی Square عرضه شد که مبارزات واقع گرایانه را با محیط سه بعدی عرضه کرده و محدودیت زمانی و نوار جان را حذف کرد و به جای آن از سیستم آسیب رسانی واقع گرایانه استفاده کرد و ضربات شمشیر می‌توانست منجر به قطع عضو شود.

 

Soul Calibur V

بازی Soul Calibur V از جمله بهترین بازی‌های مبارزه‌ای به شمار می‌آید.


مشتاقان بازی‌های ویدیویی از ایده ترکیب چند فرانچایز و مبارزه کاراکترهای معروف با یکدیگر استقبال کردند. اولین نمونه چنین بازی‌های، عناوان Marvel vs. Capcom: Clash of Super Heroes بود که در سال 1998 برای دستگاه‌های آرکید عرضه شد و کاراکترهای کامیک‌های مارول را در برابر کاراکترهای کپکام قرار داده بود. در سال 1999، کمپانی نینتندو اولین بازی سری Super Smash Bros. را عرضه کرد که کاراکترهای معروف این کمپانی، از جمله پیکاچو و ماریو را در برابر یکدیگر قرار داده بود.


اوایل قرن 21
اوایل این قرن شاهد ظهور تورنمنت‌های مبارزه‌ای مانند Tougeki – Super Battle و Evolution Championship Series و گیمرهای معروفی مانند دیاگو اومهارا (Diago Umhara) بودیم. بسیاری از بازی‌های مبارزه‌ای ترکیبی نیز در هزاره جدید عرضه شدند. دو سازنده معروف بازی‌های مبارزه‌ای، کپکام و SNK، اولین بازی ترکیبی را به نام SNK vs. Capcom: The Match of the Millennium برای کنسول Neo Geo Pocket Color در پایان سال 1999 عرضه کردند. وبسایت Game Spot این بازی را به عنوان مورد انتظار ترین بازی مبارزه‌ای تاریخ و بهترین بازی مبارزه‌ای عرضه شده برای یک کنسول دستی می‌داند. کپکام نیز بازی Capcom vs. SNK: Millennium Fight 2000 و دنباله‌های آن را برای دستگاه‌های آرکید و کنسول Dreamcast عرضه کرد. اما هیچ کدام موفقیت نسخه دستی بازی را کسب نکردند. بازی Capcom vs. SNK 2 EO اولین بازی مبارزه‌ای به شما می‌آید که از اتصال به اینترنت استفاده کرده است. دیگر بازی‌های ترکیبی در سال 2008 با نام‌های Tatsunoko vs. Capcom و Mortal Kombat vs. DC Universe عرضه شدند. موفق‌ترین بازی ترکیبی، Super Smash Bros. Brawl بود که در سال 2008 برای کنسول Wii عرضه شد. این بازی شامل تمام کاراکترهای کمپانی نینتندو بود و علاوه بر ستایش منتقدان، از فروش بسیار خوبی نیز بهره برد.

 

Super Smash Bros Brawl

بازی Super Smash Bros. Brawl دارای مجموعه‌ای از کاراکترهای شناخته شده بازی‌های نینتندو و البته کاراکترهای مهمان در یک گیم‌پلی مبارزه‌ای خاص و منحصربفرد بود.


در هزاره جدید، محبوبیت بازی‌های مبارزه‌ای، کاهش بیشتری پیدا کرد و تعداد آن‌ها نیز نسبت به دهه 90، کمتر شد و بازی‌های چند نفره، به سمت ژانرهای دیگر حرکت کردند. اما SNK در سال 2003، این بار با نام SNK Playmore آغاز به کار و شروع به ساخت بازی کرد. استودیو Arc System Works برای بازی Guilty Gear X و دنباله آن، Guilty Gear XX با ستایش روبرو شد. این دو عنوان، بازی‌های مبارزه‌ای دو بعدی با گرافیک انیمه مانند بودند. بازی‌های مبارزه‌ای اکنون یک سبک محبوب برای بازی‌سازان آماتور در ژاپن هستند. بازی Melty Blood در سال 2002 توسط تیم تازه کار French Bread ساخته شد و طرفدارن پر و پا قرصی در مجامع کامپیوتر پیدا کرد. این بازی در سال 2005 برای آرکید عرضه شد و با استقبال بسیار زیادی مواجه شد و نسخه‌ای از آن نیز برای کنسول پلی استیشن 2 عرضه شد. اگر چه این ژانر محبوبیت خود را از دست داده بود، اما دستگاه‌های آرکید و بازی‌های مبارزه‌ای آن‌ها همچنان محبوبیت خود را در ژاپن حفظ کرده‌اند. بازی Virtua Fighter 5 فاقد بخش آنلاین بود، اما باز هم روی کنسول‌های خانگی و دستگاه‌های آرکید به موفقیت قابل توجهی رسید. بسیاری این بازی را در خانه امتحان می‌کردند و در دستگاه‌های آرکید، دیگران را به چالش می‌کشیدند. علاوه بر بازی‌های Virtua Fighter و Tekken، سری‌های Soul و Dead or Alive نیز به کار خود ادامه دادند. اولین نسخه‌های بازی‌های Street Fighter و Mortal Kombat نیز برای شبکه پلی استیشن و سرویس Xbox Live Arcade، با قابلیت بازی آنلاین و گرافیک HD عرضه شدند.


اواخر دهه ’00 تا حال حاضر
بازی Street Fighter IV، اولین بازی اصلی این سری پس از بازی Street Fighter III: 3rd Strike که در سال 1999 عرضه شده بود، در سال 2009 عرضه شد و با استقبال بسیار زیادی مواجه شد. نسخه کنسولی این بازی و بازی Super Street Fighter IV بیش از 6 میلیون نسخه فروختند. موفقیت این بازی باعث شد تا بازی‌های مبارزه‌ای بار دیگر مورد توجه قرار گیرند و گیمرهای جدیدی با این ژانر آشنا شدند و فرانچایزهای دیگر دوباره به میدان بازگشتند و تورنمنت‌های مبارزه‌ای رونق گرفتند. بازی Tekken 6 با استقبال خوبی مواجه شد و تا آگوست سال 2010، سه میلیون نسخه از آن به فروش رفت. دیگر بازی‌های موفق این زمان، بازی‌های Mortal Kombat، Marvel vs. Capcom 3، The King of Fighters XIII، Dead or Alive 5، BlazBlue: Calamity Trigger، Persona 4 Arena، Street Fighter X Tekken، Tekken Tag Tournament 2، SoulCalibur V و Guilty Gear Xrd بودند. علیرغم استقبال خوب، بازی Virtua Fighter 5 در سال 2007 فروش خوبی نداشت، اما نسخه به روز شده آن، بازی Virtua Fighter 5: Final Shodown، به دلیل محبوبیت دوباره این ژانر، با استقبال بهتری روبرو شد. بسیاری از بازی‌های مبارزه‌ای مستقل نیز مانند Skullgirls در سال 2012، توسط وبسایت‌های جمع آوری اعانه، مانند کیک استارتر ساخته شدند.
 



مشخصات

بازی‌های مبارزه‌ای ژانری از بازی‌های ویدیویی هستند که در آن‌ها، گیمر کنترل کاراکتر روی صفحه را بر عهده دارد و با حریفی که ممکن است توسط هوش مصنوعی یا گیمر دیگری کنترل شود، به مبارزه تن به تن می‌پردازد.


بازی
فیلم
سریال
مطالب