Quantcast
ورود عضویت
کمدی
video

کمدی ژانری از سینما است که بر عنصر طنز تمرکز دارد. این فیلم‌ها به گونه‌ای ساخته می‌شوند که با اغراق در شخصیت پردازی و شرایط مختلف و خلق موقعیت‌های خنده‌دار، تماشاچی را بخندانند. فیلم‌های این ژانر (به غیر از کمدی سیاه)، پایان خوش دارند. کمدی از قدیمی‌ترین ژانرهای سینما است و بسیاری از اولین فیلم‌های صامت، کمدی اسلپ استیک، با تمرکز به نمایش موقعیت‌های تصویری، بدون نیاز به صدا بودند. با ورود صدا به سینما، فیلم‌های کمدی نیز شامل شوخی‌های مبتنی بر دیالوگ شدند.


در مقایسه با دیگر ژانرها، سینمای کمدی به ستارگان اتکای بیشتری دارد و بسیاری از استند آپ کمدین‌ها، به دلیل شهرت، تبدیل به ستارگان سینما شدند. اگرچه اکثر فیلم‌های کمدی دارای داستان‌های ساده و سبک هستند و هدف آن‌ها سرگرم کردن مخاطب است، اما برخی فیلم‌های کمدی، مانند فیلم‌های The King of Comedy و Wag the Dog، دارای مضامین سیاسی یا اجتماعی هستند.

 

رابرت دنیرو و جری لوئیس در نمایی از فیلم The King of Comedy به کارگردانی مارتین اسکورسیزی؛ لوئیس با بازی در این فیلم، توانایی‌های خود را به عنوان یک بازیگر جدی نیز اثبات کرد.

 

کمدی در تلویزیون
آثار کمدی از همان روزهای آغازین پیدایش تلویزیون، جای خود را در میان برنامه‌های تلویزیونی پیدا کردند. از جمله اولین برنامه‌های کمدی تلویزیونی، می‌توان به شو Starlight در اوایل دهه 30 میلادی اشاره کرد که از شبکه BBC پخش می‌شد. مانند شو Starlight، بسیاری از برنامه‌های تلویزیونی اولیه در آمریکا نیز شوهای ورایتی مانند Texaco Star Theater بودند.


کمدی در تلویزیون، طیف وسیعی را در بر می‌گیرد و بسیاری از برنامه‌های تلویزیونی، به عنوان یک شو کمدی به مخاطبان عرضه می‌شوند، اما از میان زیرشاخه‌های کمدی، تنها تعدادی از آن‌ها موفق هستند.

 

زیر شاخه‌های کمدی در سینما
کمدی رفتاری 

این زیرشاخه، رفتار و امیال یک طبقه اجتماعی را با ارائه تیپ کاراکترها هجو می‌کند. داستان آثار کمدی رفتاری معمولا شامل یک رابطه عاشقانه نامشروع یا یک آبروریزی است. اما در این آثار، داستان در مقایسه با دیالوگ‌هایی که قرار است مخاطب را بخندانند، در وهله دوم اهمیت دارد. این نوع از کمدی، پیشینه‌ای طولانی دارد و ردپای آن را می‌توان در نمایشنامه Much Ado About Nothing، اثر ویلیام شکسپیر جستجو کرد.

 

کمدی پر حادثه

این زیرشاخه از کمدی، شامل لحظات اکشن اغراق شده و پر زد و خورد، برای خلق شرایط غیر قابل تصور و خنده‌دار است. این نوع از کمدی به نمایش تصویر اتکا دارد و برای خلق موقعیت‌های خنده‌دار، به صدا ممکن است نیاز نباشد. به همین دلیل این سبک از کمدی در میان فیلم‌های صامت بسیار رایج و محبوب بود. از ستارگان سینمای اسلپ استیک می‌توان به باستر کیتون (Buster Keaton)، چارلی چاپلین (Charlie Chaplin)، راسکو آرباکل (Roscoe Arbuckle) و هارولد لوید (Harold Lloyd) اشاره کرد. برخی از این ستارگان و گروه‌های بازیگری نوظهوری مانند لورل و هاردی (Laurel Hardy) و سه کله پوک (The Three Stooges)، توانستند از صدا، به خوبی در فیلم‌های اسلپ استیک خود استفاده کنند.

 

کمدی موقعیت نادرست

این زیر شاخه از کمدی، کاراکتر اصلی داستان را در محیطی نامساعد و ناآشنا قرار می‌دهد که باعث خلق موقعیت‌های خنده‌دار می‌شود. این شرایط ممکن است در یک فیلم کمدی نئو نوآر، کمدی دراماتیک هجوی و بلک کمدی رخ دهند و دارای مضامینی چون تغییر جنسیت مانند فیلم Tootsie (1982)، تغییر بزرگ در سن مانند فیلم Big (1988)، قرار گرفتن یک فرد آزاده خواه در یک چارچوب محدود مانند فیلم Police Academy (1984)، سفر فرد روستایی به یک شهر بزرگ مانند فیلم Crocodile Dundee و شرایط مشابه دیگر باشند. برادران کوئن (Coen Brothers) در استفاده از این سبک در فیلم‌های‌شان شهرت دارند، هر چند که گاهی از آن برای اهداف کمدی استفاده نمی‌کنند. از جمله این فیلم‌ها می‌توان به The Big Lebowski (1998) و A Serious Man (2009) اشاره کرد.

 

تام هنکس و رابرت لوجیا در نمایی به یادماندنی از فیلم Big به کارگردانی پنی مارشال

 

کمدی تقلید مضحکانه

فیلم‌های کمدی تقلید مضحکانه، به دست انداختن و شوخی با دیگر ژانرهای سینما و یا فیلم‌های کلاسیک می‌پردازند و از تکنیک‌هایی چون سبک ماکومنتری، طعنه اندازی، کلیشه سازی، تقلید سکانس‌های مشهور به شکل مضحکانه و نمایش واضح نیت کاراکترها بهره می‌برند. برای مثال می‌توان به فیلم‌های Mud and Sand (1922)، Blazing Saddles (1974)، Airplane! (1980)، Young Frankenstein (1974) و Scary Movies (2000) اشاره کرد.

 

کمدی هرج و مرج

همانطور که از نام این زیرشاخه شخص است، طنز این فیلم ناشی از اتفاقاتی تصادفی و پشت سر هم است که باعث به چالش کشیدن افراد قدرتمند جامعه می‌شوند. این ژانر نیز در دوران سینمای صامت سر و شکل گرفت و از جمله فیلم‌های معروف آن، می‌توان به سری Monty Python و فیلم‌های Duck Soup (1933) و National Lampoon’s Animal House (1978) اشاره کرد.

 

کمدی سیاه

این زیرشاخه از کمدی با موضوعاتی چون مرگ، قتل، جنایت، خودکشی و جنگ سر و کار دارد که شوخی با آن‌ها، تابو به حساب می‌آید و آن‌ها را به سخره می‌گیرد. از جمله این فیلم‌ها می‌توان به فیلم‌های Arsenic and Old Lace (1944)، Monsieur Verdoux (1947)، Kind Hearts and Coronets (1949)، The Ladykillers (1955)، Dr. Strangelove or How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)، The Loved One (1965)، MASH (1970)، The King of Comedy (1983)، Monty Python’s Meaning of Life (1983)، Brazil (1985)، After Hours (1998)، Keeping Mum (2005)، Burn After Reading (2008) و ساعت پنج عصر (1396) اشاره کرد.

 

دانلد ساترلند، رابرت دووال و الیوت گلد، در نمایی از کمدی ضدجنگ MASH به کارگردانی رابرت آلتمن

 

کمدی مستهجن

این زیرشاخه از کمدی تنها در سال‌های اخیر توسعه پیدا کرده و مورد توجه قرار گرفته و شوخی‌های آن دارای مایه‌های ضد اخلاقی یا جنسیتی است. از جمله این فیلم‌ها می‌توان به Porky’s (1982)، Dumb and Dumber (1994)، American Pie (1999) و The Hangover (2007) اشاره کرد.

 

کمدی اسکروبال

تعریف مشخصی برای این زیرشاخه از کمدی وجود ندارد، اما در کل، می‌توان یک فیلم کمدی اسکروبال را یک فیلم کمدی رمانتیک یا پر حادثه دارای المان‌های رمانتیک، رابطه میان کاراکترها از طبقات اقتصادی مختلف، دیالوگ‌های تک ضرب و هوشمندانه، تغییر نقش در طول فیلم و پایان خوش دانست. این سبک از کمدی در دهه 30 و 40 میلادی بسیار محبوب شده بود. از جمله فیلم‌های کمدی اسکروبال می‌توان به فیلم‌های It Happened One Night (1934)، Bringing Up Baby (1938)، Philadelphia Story (1940)، His Girl Friday (1940) و What’s Up, Doc? (1972) اشاره کرد.

 

کمدی هجو

کمدی هجو یا Satire، ژانری در هنر های بصری و نمایشی است که در آن اشتباهات، کاستی ها و نقص ها به نحوی تمسخر آمیز نشان داده می شوند و هدف سرزنش و شرم‌زده کردن شخص، گروه یا خود جامعه در راستای بهبودی است. با این که هجو زیرشاخه‌ای از سینمای کمدی است، اما هدف گسترده‌تر آن نقد سازنده اجتماعی است. هجو با استفاده از مایه های طنز آمیز، توجه مخاطب را به سوی موضوعات ریز و درشت جامعه می کشاند. 

 

از شاخصه‌های اصلی هجو، استفاده از کنایه‌های قوی است. در کنار آن اغراق، قیاس و قرینه‌سازی، تقلید تمسخرآمیز، به مضحکه گرفتن و دو پهلو سخن گفتن نیز در هجو رواج بسیاری دارند. کنایه های شدید نیز به نحوی استفاده می‌شوند که در آن موضوعات مورد هدف هنرمند، به نحوی بسیار معمولی جلوه داده می‌شوند. 

 

فیلم ساعت 5 عصر به کارگردانی مهران مدیری، از آثار بارز سینمای Satire که در سینمای ایران، مانند آن به ندرت یافت می‌شود.

 

خنداندن مخاطب، هدف اصلی کمدی هجو نیست. حتی مثال‌های متنوعی از هجو وجود دارند که مخاطب خود را به جای خنداندن، آزرده می‌کنند و خنده‌های حاصل از این سبک، خنده‌های تلخ و طعنه آمیز است. حتی یک اثر هجو سبک نیز پس از خنداندن، مخاطب را به فکر فرو می‌برد.

 

کمدی نظامی

 یک فیلم کمدی نظامی، نمایشگر شرایط خنده‌دار یک محیط نظامی است. در این فیلم‌ها، معمولا شهروندان عادی در یک موقعیت نظامی قرار می‌گیرند و تطابق آن‌ها با شرایط نظامی و جنگ، باعث ایجاد خنده می‌شود. به دلیل ماهیت حساس و تاریک جنگ، داستان اکثر فیلم‌های کمدی نظامی در زمان صلح یا به دور از جبهه جنگ رخ می‌دهند. از جمله این فیلم‌ها می‌توان به Catch-22، Delta Farce، I Was a Male War Bride، MASH و Tropic Thunder اشاره کرد.

 

زیرشاخه‌های کمدی در تلویزیون


کمدی موقعیت

کمدی موقعیت یا sitcom، ژانری از کمدی است که داستان کاراکترهای مشخص و ماجراهای آن‌ها را در چندین قسمت، تعریف می‌کند. یک کمدی موقعیت، ممکن است یک کمدی آیتمی باشد و بازیگران، در هر آیتم، کاراکترهای جدیدی را ارائه می‌کنند، یا یک استند آپ کمدی باشد و یک کمدین، به سخنرانی و طنز پردازی مشغول باشد. کمدی موقعیت اولین بار در رادیو به کار گرفته شد، اما امروزه به یکی از ژانرهای محبوب و پرطرفدار تلویزیونی تبدیل شده و حتی در قالب ماکومنتری نیز عرضه می‌شود.

 

یک کمدی موقعیت ممکن است در جلوی یک جمعیت زنده ضبط شود. با این کار، واکنش تماشاگران به اتفاقات سر صحنه فیلمبرداری، به مخاطبان تلویزیونی القا می‌شود، اما گاهی در این آثار، از نوار خنده برای این هدف استفاده می‌شود.

 

کمدی بداهه

کمدی بداهه یا improv به آثاری خطاب می‌شود که بدون متن فیلمنامه و برنامه ریزی قبلی اجرا می‌شوند و همه چیز، زایده ذهن بازیگران، در همان لحظه است. البته در بسیاری موارد، موضوعاتی مانند محیط اجرای نمایش یا موضوع کلی آن، توسط مخاطبان به بازیگران پیشنهاد داده می‌شود. بداهه پردازی حتی در برخی آثار سینمایی و تلویزیونی نیز قابل مشاهده است.

 

کالین ماکری و رایان استایلز، دو ستاره کمدی بداهه، در کنار آیشا تایلر، مجری برنامه، در نمایی از سری جدید شو بداهه‌پردازی Whose Line is it Anyway

 

کمدی بداهه در سال‌های اخیر، مخصوصا در آمریکا و بریتانیا محبوبیت پیدا کرده و از نمونه‌های موفق آن، می‌توان به دو نسخه بریتانیایی و آمریکایی Whose Line is it Anyway? اشاره کرد.

 

کمدی گیم شو 

بسیاری از شوهای کمدی در بریتانیا، در قالب یک گیم شو عرضه می‌شدند و به شرکت کنندگان اجازه می‌دهند تا یک استند آپ اجرا کنند. از نمونه‌های این ژانر می‌توان به Have I Got News For You، 8 Out of 10 Cats، Mock the Week و Never Mind the Buzzocks اشاره کرد.

 

کمدی خبری

شوهای کمدی خبری، به هجو و تمسخر اخبار روزانه و شوهای خبری می‌پردازند. آیتم weekend update در شو Saturday Night Live و شو This Hour has 22 Minutes و تاک شو The Daily Show با اجرای جان استیوارت (Jon Stewart)، از نمونه‌های موفق این زیرشاخه هستند.

 

کمدی آیتمی
کمدی آیتمی از مجموعه‌ای سکانس‌های کمدی کوتاه به نام آیتم یا sketch تشکیل شده که مدت زمان آن‌ها، بین 1 تا 10 دقیقه متغیر هستند. کمدی آیتمی، به دو شکل از پیش نوشته شده و بداهه پردازی ارائه می‌شود. هدف اصلی کمدی آیتمی، پرداختن به یک مفهوم، شخصیت یا وضعیت است.

 

مایکی دی به نقش استیو بنن، استراتژیست ارشد ترامپ در قالب گریم ریپر و الک بالدوین به نقش دانلد ترامپ در نمایی از شو Saturday Night Live؛ ریاست جمهوری ترامپ از موضوعات مورد علاقه سازندگان این شو کمدی بوده است.

 

کمدی آیتمی این روزها در شوهای ورایتی، تاک شو و شوهای کودکان نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند. از جمله شوهای کمدی آیتمی معروف، می‌توان به Sesame Street، Whose Line is it Anyway?، Key & Peele و Saturday Night Live اشاره کرد.

 

ماکومنتری
سینمای ماکومنتری (Mockumentary)، که نام آن ترکیبی از دو واژه  mock و documentary است، به آثار سینمایی یا تلویزیونی خطاب می‌شود که رخدادهای کاملا از پیش تعیین شده و داستانی را در قالب یک فیلم مستند عرضه می‌کنند.

 

این آثار اغلب، با ارائه یک فضای داستانی، وقایع روز دنیا را به شکل طنز تحلیل می‌کنند یا یک تقلید مضحکانه از فیلم‌های مستند هستند. فیلم‌های ماکومنتری اغلب کمدی هستند و نوع درام آن‌ها، شبه مستند نامیده می‌شود.

 

فیلم‌های ماکومنتری اغلب در قالب مستندهای تاریخی با فوتیج‌های جایگزین (B Roll) و گفتگوی شخصیت‌ها جلوی دوربین ارائه می‌شوند. دیالوگ‌ها در این فیلم‌ها، غالبا به صورت بداهه گفته می‌شود، تا سبک مستند گونه فیلم، واقعی‌تر به نظر برسد. گاهی برای القای حس طنز بیشتر، در این آثار از نوار خنده استفاده می‌شود.

 

ساشا بارون کوهن در نمایی از ماکومنتری جنجالی Borat: Clutural Learnings of America for Make benefit Glorious Nation of Kazakhstan

 

از جمله آثار ماکومنتری معروف می‌توان به فیلم‌های This is Spinal Tap (1984)، Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan (2006)، Bruno (2009)، Surf’s Up (2007) و Popstar: Never Stop Never Stopping (2016) و سریال‌های Modern Family (2009 - )، The Office (2005 – 2013)، Parks and Recreation (2009 – 2005) و Documentary Now! (2015 - ) اشاره کرد.



مشخصات

کمدی ژانری از سینما است که بر عنصر طنز تمرکز دارد. این فیلم‌ها به گونه‌ای ساخته می‌شوند که با اغراق در شخصیت پردازی و شرایط مختلف و خلق موقعیت‌های خنده‌دار، تماشاچی را بخندانند.


بازی
فیلم
سریال
مطالب