Quantcast
ورود عضویت
موزیکال
video

فیلم موزیکال، به فیلمی گفته می‌شود که داستان آن، با ترانه‌هایی که توسط کاراکترها خوانده می‌شوند، پیش می‌رود و ممکن است شامل سکانس‌های رقص هم باشد.

 

ترانه‌ها در این آهنگ‌ها، علاوه بر تعریف داستان، دیالوگ‌های بین کاراکترها را نیز شامل می‌شوند. البته در مواردی، از آهنگ و رقص، تنها به منظور سرگرم کردن تماشاچی استفاده می‌شود و این قطعات، ربطی به داستان فیلم ندارند.

 

پس از ورود صدا به سینما، تئاترهای موزیکال که تا آن زمان، شهرت بسیار زیادی داشتند، به سینما آورده شدند. فرق اساسی میان آثار موزیکال سینمایی و تئاتری، صحنه پردازی و لوکیشن فیلم‌هاست که در تئاتر، ساخت آن‌ها امکان پذیر نیست. فیلم‌های موزیکال، به شدت یادآور آثار تئاتری هستند و بازیگران نیز با تصور اینکه در برابر یک جمعیت زنده حضور دارند، قطعات خود را اجرا می‌کنند.

 

پیدایش سینمای موزیکال

دهه 30 تا 50 میلادی، به عنوان عصر طلایی سینمای موزیکال و رواج آن در سینمای غرب، مخصوصا آمریکا شناخته می‌شود. در این دوره، با ورود صدا به سینما، ستارگان تئاتر که در زمینه خوانندگی و بازیگری تسلط زیادی داشتند، به سرعت محبوب شدند و فیلم‌های آن‌ها نیز به شدت مورد توجه قرار گرفتند.

اولین فیلم‌های موزیکال

لی دی فارست (Lee De Forest)، در سال‌های 1923 و 1924، شروع به ساخت فیلم‌های کوتاه موزیکال کرد. با آغاز سال 1926، هزاران فیلم کوتاه ویتافون موزیکال، با حضور گروه‌ها، خوانندگان و رقاصان مختلف ساخته شدند. فیلم‌های بلند اولیه با صدای سینک شده، تنها دارای موسیقی متن و ساند افکت بودند و بازیگران نیز مانند یک فیلم صامت ایفای نقش می‌کردند. فیلم The Jazz Singer که در سال 1927، توسط کمپانی برادران وارنرز عرضه شد، اولین فیلم دارای ترک صدا بود که منبع صدای دیالوگ‌ها نامشخص، و منبع موسیقی، قابل دیدن بود و البته، تعداد دیالوگ‌ها، محدود به یک سکانس کوتاه بود. در این فیلم موزیکال، ال جولسون (Al Jolson)، آهنگ‌های Dirty Hands, Dirty Face، Toot, Toot, Tootsie، Blue Skies و My Mammy را خواند. اسکات ایمان (Scott Eyman)، تاریخ‌نگار، در مورد این فیلم نوشته «با پایان فیلم و شنیدن صدای تشویق تماشاگران، فرانسس، همسر سم گلدوین (Sam Goldwyn)، به افراد معروف درون جمعیت نگاهی انداخت و وحشت را در چهره آنان دید، زیرا آن‌ها متوجه شده بودند که سینما کاملا تغییر کرده است». اما پس از فیلم The Jazz Singer، سکانس‌های دارای صدای زنده، بسیار محدود بودند و تنها، موسیقی متن فیلم با تصویر سینک بود. در سال 1928، کمپانی برادران وارنرز، فیلم دیگری با بازی ال جولسون، به نام The Singing Fool عرضه کرد که فروش فوق‌العاده‌ای داشت. سالن‌های سینما تلاش کردند تا سیستم‌های صوتی جدید را نصب کنند و سازندگان موسیقی فعال در برادوی را برای اجرای قطعات موسیقی فیلم، استخدام کردند. اولین فیلم کاملا مصوت و دارای دیالوگ، فیلم Lights of New York بود که دارای یک سکانس موزیکال در یک کلوب شبانه بود. علاقه و اشتیاق تماشاگران، آن چنان زیاد بود که در کمتر از یک سال، تمام استودیوهای فیلمسازی، شروع به ساخت فیلم‌های مصوت کردند. داستان فیلم The Broadway Melody (1929)، درباره دو خواهر فعال در تئاتر بود که قصد داشتند در یک مسابقه استعداد یابی برنده شوند. این فیلم، توسط کمپانی MGM، به عنوان اولین فیلم کاملا مصوت، با دیالوگ و موسیقی معرفی شد. این فیلم بسیار موفق بود و توانست جایزه اسکار بهترین فیلم را در سال 1929 برنده شود. استودیوهای برای استخدام بازیگران خوش صدا تلاش کردند تا ستارگان جدیدی را زودتر از رقبای خود معرفی کنند. فیلم The Love Parade (1929)، از استعداد بازیگران خود، موریس شاولیه (Maurice Chevalier) و جانت مک‌دونالد (Jeanette MacDonald) بهره برد.

 

فیلم The Jazz Singer، اولین فیلم صامت دنیای سینما

 

کمپانی برادران وارنرز، اولین اوپرتا را با نام The Desert Song در سال 1929 ساخت. آن‌ها برای ساخت این فیلم، از هیچ هزینه‌ای دریغ نکردند و فیلم را با تکنولوژی تکنی‌کالر ساختند. پس از آن، اولین فیلم تمام رنگی و مصوت موزیکال، با نام On with the Show در سال 1929 ساخته شد. مشهورترین فیلم سال 1929، دومین فیلم تمام رنگی و مصوت موزیکال، با نام Gold Diggers of Broadway بود. این فیلم، تمام رکوردهای باکس آفیس را جابجا کرد و تا سال 1939، پرفروش‌ترین فیلم سینمایی بود. سپس، بازار سینما، سرشار از فیلم‌های موزیکال، اوپرتا و نمایش‌های کمدی موزیکال سینمایی بود. در سال‌های 1929 و 1930، فیلم‌های موزیکال تمام رنگی The Show of Shows، Sally، The Vagabond King، Follow Thru، Bright Lights، Golden Dawn، Hold Everything، The Rogue Song، Song of the Flame، Song of the West، Sweet Kitty Bellairs، Under a Texas Moon، Bride of the Regiment، Whoopee!، King of Jazz، Viennese Nights و Kiss Me Again ساخته شدند. همچنین، شاهد اولین آهنگ‌ها، با تصاویر رنگی بودیم.

 

هالیوود، در سال 1930، بیش از 100 فیلم موزیکال تولید کرد، اما تعداد این فیلم‌ها در سال 1931، تنها 14 عدد بود. در اواخر سال 1930، سینما با فیلم‌های موزیکال اشباع شده بودند و استودیوها تصمیم گرفتند تا قطعات موزیکال را از فیلم‌ها خود حذف کنند. فیلم Life of the Party (1930)، ابتدا به عنوان یک فیلم موزیکال رنگی تمام مصوت ساخته شد، اما قبل از عرضه، تمام آهنگ‌های فیلم حذف شدند. همین اتفاق، برای فیلم‌های Fifty Million Frenchmen (1931) و Manhattan Parade (1932)، که هر دو به صورت تکنی‌کالر ساخته شدند، رخ داد. مارلین دیتریش (Marlene Dietrich)، در اجرای قطعات موزیکال خود بسیار موفق بود و راجرز و هارت، حتی در دوران افول سینمای موزیکال، فیلم‌های موفقی نوشتند. مخاطبان سینما، خیلی زود آثار موزیکال را با سینمای رنگی شناسایی کردند و افت محبوبیت فیلم‌های موزیکال، باعث کاهش محبوبیت فیلم‌های رنگی شد.

 

علاقه به سینمای موزیکال، در سال 1933، توسط بازبی برکلی (Busby Berkeley) دوباره اوج گرفت. او با الهام از تمرین‌های سربازی در زمان جنگ جهانی اول، رقص‌های فیلم‌های موزیکال را تغییر داد.  در فیلم‌هایی چون 42nd Street (1933) و Gold Diggers of 1933 (1933)، برکلی با سبک خاصی، فیلم‌های خود را کوریوگرافی کرد. رقص‌های این فیلم، ابتدا روی سن تئاتر آغاز می‌شدند و سپس از محدودیت‌های سالن تئاتر خارج می‌شدند. در رقص‌های او، هنروران، شکل‌هایی چون شهر فرنگ را تشکیل می‌دادند که هیچگاه روی یک سن تئاتر قابل اجرا نبودند و با نمای بالا فیلمبرداری می‌شدند.

 

ستاره‌های موزیکال، همچون فرد آستر (Fred Astaire) و جینجر راجرز (Ginger Rogers)، از شهرت و اعتبار بسیار زیادی در آن دوران برخورد بودند و زوج فرد و جینجر، ضامن موفقیت یک فیلم موزیکال به حساب می‌آمد. از جمله آثار معروف آن‌ها می‌توان به Top Hat (1935)، Swing Time (1936) و Shall We Dance (1937) اشاره کرد. بازیگران آثار درام نیز با خوشحالی، از این سبک جدید سینما استقبال کردند. برای مثال، جیمز کاگنی (James Cogney) که همواره به عنوان بازیگر نقش انسان‌های سرسخت شناخته شده بود، به ندرت توانست استعدادهای خود را به عنوان یک خواننده نمایش دهد، در حالی که در تئاتر، به عنوان یک خواننده و رقاص، شهرت پیدا کرده بود. جیمز کاگنی، با بازی در فیلم Yankee Doodle Dandy (1994)، توانست استعدادهای موزیکال خود را نمایش دهد و جایزه اسکار را نیز تصاحب کند.

 

جیمز کاگنی با فیلم Yankee Doodle Dandy، پرسونای گنگستری خود را شکاند.

 

بسیاری از فیلم‌های کمدی، دارای قطعات موزیکال اختصاصی هستند. فیلم‌های برادران مارکس، هر کدام تقریبا، حداقل یک آهنگ موزیکال را داشتند و این برادران از استعدادهای موزیکال خود استفاده کردند. آخرین فیلم آن‌ها، Love Happy (1949)، به دلیل حضور ورا الن (Vera Ellen) و توانایی‌های رقاصی او شهرت پیدا کرد.

 

در اواخر دهه 40 میلادی و اوایل دهه 50 میلادی، آرتور فرید (Arthur Freed)، رئیس کمپانی MGM، فرمول تکراری فیلم‌های موزیکال را تغییر داد و البته، فیلم‌هایی قدیمی چون Show Boat، را بازسازی کرد. در سال 1939، فرید، به عنوان مشاور تهیه کننده فیلم Babes in Arms استخدام شد. در سال 1944 با فیلم Meet Me in St. Louis، گروه فرید به صورت مستقل از استودیو MGM شروع به کار کرد. این گروه، فیلم‌هایی چون Easter Parade (1948)، On the Town (1949)، An American in Paris (1951)، Singin’ in the Rain (1952) و The Band Wagon (1953) را ساخت. در این دوره، ستاره‌هایی چون جودی گارلند (Judy Garland)، جین کلی (Gene Kelly)، آن میلر (Ann Miller)، دنالد اوکانر (Donald O’Connor)، سید چاریس (Cyd Charisse)، میکی رونی (Mickey Rooney)، ورا الن (Vera Ellen)، جین پاول (Jane Powell)، هوارد کیل (Howard Keel) و کاترین گریسون (Kathryn Grayson) بسیار محبوب شدند. فرد آستر نیز با فیلم Easter Parade، از بازنشستگی در آمد.

 

رقص دیوانه‌وار و سرخوشانه جین کلی زیر باران، در فیلم Singin' in the Rain، اکنون یکی از به‌یادماندنی‌ترین لحظات تاریخ سینما است.

 

پس از عصر طلایی

از دهه 60 میلادی تا کنون، سینمای موزیکال شاهد روند نزولی بوده و فیلم‌های این ژانر، مانند گذشته مورد استقبال قرار نگرفته‌اند و تعداد مخاطبان این سینما نیز کاهش پیدا کرد، تا جایی که اکنون، این ژانر به عنوان یک ژانر سینمای خاص شناخته می‌شود.

سینمای موزیکال در دهه 60 میلادی

در دهه 60 میلادی، موفقیت تجاری و هنری فیلم‌های West Side Story، The Music Man، My Fair Lady، Mary Poppins، The Sound of Music، Thoroughly Modern Millie، Oliver! و Funny Girl، خبر از وضع خوب سینمای موزیکال دادند. فیلم‌های موزیکال ژاک دمی (Jacques Demy)، از جمله The Umbrellas of Cherbourg و The Young Girls of Rochefort حتی موفق‌تر بودند. اما، سلیقه موسیقی مخاطبان، تحت تأثیر ژانر موسیقی Rock and Roll و حس آزادی و جوانی آن، و البته حضور الویس پریسلی (Elvis Presley) در چندین فیلم موزیکال کلاسیک بود. اکثر فیلم‌های موزیکال دهه 50 و 60 میلادی، مانند Oklahoma! و The Sound of Music، اقتباس‌های مستقیم یا برداشت‌هایی از آثار موفق تئاتر بودند. اکثر آثار موزیکال دهه 60 میلادی، مانند Mary Poppins و The Jungle Book، از کمپانی دیزنی، فیلم‌های سینمایی بودند.

 

جولی اندروز در نمایی از فیلم The Sound of Music، از موفق‌ترین فیلم‌های دهه 60 هالیوود

 

عملکرد فوق‌العاده فیلم The Sound of Music در باکس آفیس، به استودیوهای هالیوودی این اطمینان را داد تا به سراغ ساخت فیلم‌های موزیکال با بودجه کران بروند. علیرغم موفقیت این فیلم‌ها، فیلم‌های موزیکال بزرگی نیز در اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 میلادی، به دلیل اشتباه تا تشخیص ذائقه مخاطبان، با شکست مواجه شدند. از جمله این فیلم‌ها، می‌توان به فیلم‌های Camelot، Finian’s Rainbow، Hello Dolly!، Sweet Charity، Doctor Dolittle، Star!، Darling Lili، Goodbye، Mr. Chips، Paint Your Wagon، Song of Norway، On a Clear Day You Can See Forever، Man of La Mancha، Lost Horizon و Mame اشاره کرد.

دهه 70 میلادی

در دهه 70 میلادی، تغییرات فرهنگی و مخاطبان سینما، باعث گرایش به واقع‌گرایی در سینما بود و آثار موزیکال، فیلم‌هایی کهنه محسوب می‌شدند. با این وجود، فیلم‌هایی چون Fiddler on the Roof و Cabaret، آثاری کلاسیک بودند که با اقتباس از نمایش‌نامه‌های موفق ساخته شدند و در گیشه نیز موفق بودند. تغییرات فرهنگی و کنار گذاشته شدن دستورالعمل فیلم‌سازی هیس (Hays Code) در سال 1968، باعث تغییر ذائقه فیلم‌سازان شد. در سال 1973، اندرو لوید وبر (Andrew Lloyd Webber) و تیم رایس (Tim Rice)، فیلم Jesus Christ Superstar را ساختند که با انتقاداتی از سوی گروه‌های مذهبی مواجه شد، اما استقبال کلی از آن خوب بود. در اواسط دهه 70 میلادی، فیلمسازان به جای ساخت فیلم‌های موزیکال، از موسیقی پاپ و راک، به عنوان موسیقی متن استفاده کردند و از فروش موسیقی متن فیلم هم سود بردند. فیلم The Rocky Horror Picture Show، در سال 1975 اکران شد و تا پیش از آغاز اکران‌های نیمه‌شب، در گیشه بسیار ناموفق بود و سپس در دهه 80 میلادی، تبدیل به یک اثر کالت شد. در سال 1976، فیلم کمدی موزیکال کم بودجه The First Nudie Musical، توسط کمپانی پارامونت عرضه شد. نسخه سینمایی فیلم Grease که در سال 1978 عرضه شد، بسیار موفق بود. آهنگ‌های این فیلم، با الهام از آهنگ‌های پاپ دهه 50 میلادی ساخته شدند. اما دنباله فیلم، Grease 2 (1982)، با شکست بدی در گیشه مواجه شد. فیلم‌هایی مانند Lady Sings the Blues، All About Jazz و New York, New York، عناصر موزیکال را با فضای تیره و تار آن زمان ترکیب کردند. فیلم‌های بریتانیایی چون Oh! What a Lovely War (1969)، به کارگردان ریچارد اتنبورو (Richard AttenboroughBugsy Malone به کارگردانی آلان پارکر (Alan Parker) و Tommy و Lisztomania به کارگردانی کن راسل (Ken Russell)، فیلم‌هایی تجربی در این ژانر بودند.

 

لیزا مینلی و رابرت دنیرو در نمایی از فیلم New York, New York، فیلمی موزیکال به کارگردانی مارتین اسکورسیزی

 

بسیاری از فیلم‌های موزیکال این دوره، کمتر از فیلم‌های دوران اوج ژانر موزیکال موفق بودند. از جمله این فیلم‌ها، می‌توان به The Wiz، At Long Last Love، Mame، Man of La Mancha، Lost Horizon، Godspell، Phantom of the Paradise، Funny Lady، A Little Night Music و Hair اشاره کرد. استقبال منتقدان از فیلم At Long Last Love، آنقدر بد بود، که این فیلم هیچوقت در سینمای خانگی عرضه نشد. فیلم‌های موزیکال فانتزی Scrooge، Willy Wonka & the Chocolate Factory، Pete’s Dragon و فیلم Bedknobs & Broomsticks، در دهه 70 میلادی عرضه شدند. فیلم Bedknobs & Broomsticks، ساخت کمپانی دیزنی، برنده جایزه اسکار بهترین جلوه‌های ویژه شد.

دهه 80 و 90 میلادی

در دهه 80 میلادی، پس از موفقیت تئاترهای موزیکال برادوی و تئاتر وست اند لندن، علاقه به ساخت فیلم‌های موزیکال بیشتر شد. از جمله فیلم‌های موزیکال این دو دهه، می‌توان به فیلم‌های The Apple، Xanadu، The Blues Brothers، Annie، Monty Python’s The Meaning of Life، The Best Little Whorehouse in Texas، Victor Victoria، Footloose، Fast Forward، A Chorus Line، Little Shop of Horrors، Forbidden Zone، Absolute Beginners، Labyrinth، Evita و Everyone Says I Love You اشاره کرد. اما فیلم Can’t Stop the Music، با شرکت گروه Village People، تلاشی ناموفق برای احیای ژانر کلاسیک موزیکال بود و تماشاگران، آن را نادیده گرفتند. فیلم Little Shop of Horrors، بر اساس اقتباس تئاتر فیلمی از راجر کورمن در سال 1960 ساخته شد و الهام بخش فیلم‌هایی چون The Producers شد که با الهام از اقتباس‌های تئاتری فیلم‌های دیگر ساخته شدند.

 

بسیاری از فیلم‌های انیمیشن این دوره که عمدتا ساخت کمپانی دیزنی بودند، دارای قطعات موزیکال کلاسیک بودند. هوارد اشمن (Howard Ashman)، الان منکن (Alan Menken) و استفن شوارتز (Stephen Schwartz)، که در ساخت تئاترهای موزیکال تجربه داشتند، برای این فیلم‌های دیزنی، قطعات موزیکال نوشتند. با فیلم The Little Mermaid (1989)، رنسانس دیزنی، جان دوباره‌ای به سینمای موزیکال داد. از جمله دیگر فیلم‌های انیمیشن موزیکال این دوره، می‌توان به فیلم‌های Aladdin، The Hunchback of Notre Dame و Pocahontas، ساخت دیزنی، فیلم The Nightmare Before Christmas، ساخت کمپانی Touchstone Pictures، از زیرشاخه‌های دیزنی، فیلم The Prince of Egypt ساخت کمپانی دریم ورکز (Dream Works)، فیلم Anastasia ساخت کمپانی فاکس (Fox) و بازی South Park: Bigger, Longer & Uncut، ساخت کمپانی پارامونت (Paramount) اشاره کرد. فیلم‌های Beauty and the Beast، پس از موفقیت در سینما، به صورت نمایش روی صحنه رفتند.

 

سینمای موزیکال در قرن 21

در قرن 21، سینمای موزیکال با فیلم‌های تیره و تار و حماسی و حتی کمدی، از جمله Moulin Rouge!، Chicago، Dreamgirls، Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street، Les Miserables و La La Land، از نو متولد شد. این فیلم‌ها، همگی برنده جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم کمدی یا موزیکال شدند و فیلم‌هایی چون The Phantom of the Opera، Hairspray، Mamma Mia!، Nine و Into The Woods، کاندید این جایزه شدند. فیلم Chicago، پس از فیلم Oliver!، اولین فیلم موزیکال بود که برنده جایزه اسکار شد.

 

رنه زلوگر، کاترین زیتاجونز و کوئین لطیفه، در نمایی از فیلم Chicago

 

فیلم The Act of Killing، ساخته جاشوا اوپنهایمر (Joshua Oppenheimer) و کاندید جایزه اسکار را می‌توان به عنوان یک موزیکال غیر داستانی در نظر گرفت.

 

یکی از ترندهای رایج این وره، افزایش فیلم‌های موزیکال جوکباکس، بر اساس آثار هنرمندان موسیقی پاپ و راک بود که تعدادی از آن‌ها، بر اساس نمایش‌های برادوی ساخته شدند. از جمله این فیلم‌ها اقتباسی، می‌توان به فیلم‌های Rent، Hairspray، Mamma Mia بر اساس آثار بند ABBA، Rock of Ages و Sunshine on Leith بر اساس موسیقی گروه The Proclaimers اشاره کرد. فیلم‌هایی چون Across the Universe بر اساس آثار گروه The Beatles، Moulin Rouge! بر اساس آثار معروف موسیقی پاپ، The Last Five Years و Idlewild بر اساس آثار بند Outkast، آثاری اریجینال بودند.

 

کمپانی دیزنی نیز با فیلم‌هایی چون Enchanted، The Princess and the Frog، Tangled، Winnie the Pooh، The Muppets، The Frozen، Muppets Most Wanted، Into the Woods و Moana به ژانر موزیکال بازگشت. پس از موفقیت اقتباس‌های اکشن زنده از فیلم‌های انیمشین فانتزی، کمپانی دیزنی، نسخه اکشن زنده فیلم Beauty and the Beast را ساخت که یک فیلم کاملا موزیکال بود و دارای آهنگ‌های جدید بود. کمپانی Pixar نیز فیلم Coco، اولین فیلم موزیکال خود را ساخته است. از جمله دیگر آثار انیمیشن موزیکال، می‌توان به فیلم‌های Rio، Trolls و Sing اشاره کرد.

 

همچنین، در قرن 21، ساخت فیلم بر اساس زندگی موسیقیدانان و هنرمندان معروف، بسیار رواج پیدا کرد که بسیاری از آن‌ها، الزاما آثار موزیکال نیستند. از جمله این فیلم‌ها، می‌توان به فیلم‌های 8 Mile (بر اساس زندگی امینم)، Ray (بر اساس زندگی ری چارلز)، Walk the Line (بر اساس زندگی جانی کش و جون کارتر)، La Vie en Rose (بر اساس زندگی ادیث پیاف)، Notorious (بر اساس زندگی بیگی اسمالز)، Jersey Boys (بر اساس سرنوشت اعضای بند The Four SeasonsLove & Mercy (بر اساس زندگی برایان ویلسون) و Straight outta Compton (بر اساس زندگی اعضای گروه رپ N.W.A) اشاره کرد.

 

کاندید نشدن فیلم Straight Outta Campton در مراسم اسکار 2015، از بزرگ‌ترین جنجال‌های تاریخ این مراسم بود.

 

دمین چیزل (Damien Chazelle)، فیلم موزیکال La La Land را با بازی رایان گاسلینگ (Ryan Gosling) و اما استون (Emma Stone) ساخت. این فیلم قصد داشت تا سبک موسیقی جاز را با الهام از عصر طلایی هالیوود و فیلم‌های ژاک دمی احیا کند و در عین حال، داستانی مدرن و مرکب از المان‌های فانتزی و واقع‌گرایانه تعریف کند. این فیلم، مانند دو فیلم Titanic (1997) و All About Eve (1950)، کاندید 14 جایزه اسکار شد و جوایز اسکار بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر نقش اول زن، بهترین فیلم‌برداری، بهترین موسیقی اریجینال، بهترین آهنگ اریجینال و بهترین طراحی صحنه شد.

 

دمین چیزل و اما استون در پشت صحنه فیلم La La Land؛ اما استون برای بازی در این فیلم، برنده جایزه اسکار شد.

 

سینمای موزیکال هندوستان

با وجود افول سینمای موزیکال در سایر نقاط دنیا، سینما هندوستان، بالاخص سینمای بالیوود همچنان به روند رشد خود ادامه داد و سینمای موزیکال خود را به دیگر نقاط دنیا نیز صادر کرد.

در سال 2000، سینمای بالیوود به شدت مورد توجه مخاطبان غربی قرار گرفت و جانی دوباره به سینمای موزیکال داد. باز لورمن (Baz Luhrmann)، کارگردان فیلم Moulin Rouge!، اظهار کرد که در ساخت فیلم خود، به شدت از سینمای هندوستان الهام گرفته است. فیلم Moulin Rouge!، با استفاده از یک فیلمنامه با موضوع هندوستان، بر اساس یک داستان سانسکریت قدیمی به نام The Little Clay Cart و سکانس‌های رقص بالیوودی و کاربرد آهنگی از فیلم China Gate، ادای دینی به سینمای موزیکال هندوستان کرد. دو فیلم The Guru و The 40-Year-Old Virgin، نیز دارای سکانس‌های موزیکال هندی هستند. در سال 2001، فیلم Lagaan، کاندید جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی شد و دو فیلم Devdas (2002) و Rang De Basanti (2006) نیز کاندید جایزه بفتای بهترین فیلم خارجی شدند.



مشخصات

فیلم موزیکال، به فیلمی گفته می‌شود که داستان آن، با ترانه‌هایی که توسط کاراکترها خوانده می‌شوند، پیش می‌رود و ممکن است شامل سکانس‌های رقص هم باشد.


بازی
فیلم
سریال
مطالب