Quantcast
ورود عضویت

صفحه اصلی لوکتو > نقد های کاربران
۹

محتوای پنهان در پیچیدگی فرم

(ملیکا موسوی)
هجوم :

هجوم فیلم عجیبی است، مخصوصاً اگر ۱۰ دقیقه پس از شروع آن به سالن سینما برسید. با این اوصاف شاید حدود یک‌سوم مدت فیلم، نیاز به زمان برای هماهنگ شدن با فضای ناآشنا و وهم‌آلود آن داشته باشید. تم داستانی هجوم بی‌شک در سینمای ایران منحصربه‌فرد و تا حدودی جسورانه است. اگر پیش از دیدن این فیلم، ماهی‌گربه -دیگر اثر شهرام مکری- را دیده باشید، با فرم روایی آن به صورت یک پلان-سکانس آشنا خواهید بود. به جرات می‌توان گفت شهرام مکری استاد اجرای این فرم بدون ضربه زدن به داستان و در واقع استفاده از آن به گونه‌ای کاملاً در خدمت خط روایی اثر است. اما چیزی که بیش از روایت غیرمعمول هجوم می‌تواند توجه یک بیننده کنجکاو را جلب کند، اشارات ظریف موجود در موضوع کلی داستان و بعضی دیالوگ‌های خاص رد و بدل شده میان شخصیت‌های آن است که به نظر می‌رسد به گونه‌ای استادانه در میان لایه‌های پر زرق و برق ظاهری گنجانده شده است، دقیقاً مشابه حدس‌هایی که می‌شد به هنگام تماشای ماهی‌گربه در این باره داشت. آیا دنیای عجیب، تاریک و سرشار از تناقض و معضل فیلم هجوم نگاشتی غیرمستقیم به دنیای پیرامون ماست؟ پاسخ این سوال تنها در اختیار نویسندگان فیلم است. یکی دیگر از ویژگی‌های فیلم هجوم بازی بسیار خوب بازیگران آن، به ویژه عبد آبست است که قطعاً بینندگان حرفه‌ای سینمای ایران را وادار به دنبال کردن آثار آینده این بازیگر-کارگردان خوش‌فکر می‌سازد. در خاتمه، مهم‌ترین نکته‌ای که درباره اثری مانند هجوم به ذهن متبادر می‌شود این است که «هجوم را باید دید، آن هم نه یک بار». 


نظر خود را بنویسید




بازی
فیلم
سریال
مطالب